صَوَابٍ نُوراً ، فَمَا وَافَقَ كِتَابَ اللَّهِ فَخُذُوهُ ، وَمَا خَالَفَ كِتَابَ اللَّهِ فَدَعُوهُ » . شرح : الحقّ : به كار آمدنى كه ايمان به آن واجب است ، مثل آيت سورهء حج : « ذلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ وَ أَنَّ ما يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ هُوَ الْباطِلُ » . « 1 » و مراد اين جا ، امامى است كه ايمان به او واجب است بعد از رسول اللَّه صلى الله عليه و آله ، چنانچه ظاهر مىشود از ذكر صدر اين حديث در « كِتَابُ الْإِيمَانِ وَالْكُفْرِ » در « بَابُ حَقِيقَةِ الْإِيمَانِ وَ الْيَقِينِ » كه باب بيست و هفتم است . الْحَقِيقَة ( فَعِيلَة ، به معنى فَاعِلَة ، باب « نَصَرَ » و « ضَرَبَ » ) : آنچه حقيقت حقى به آن باشد ؛ و اين جا عبارت است از سنّت اللَّه تعالى كه شواهد كتاب است بر امام حق ، چنانچه بيان شد در شرح عنوان اين باب . پس عَلى متعلّق به « شاهد » مقدّر و مانند آن است . الصَّوَاب : آنچه خطا در آن نباشد ، از جمله بيان مراد اللَّه تعالى به متشابهات قرآن كه تبيان هر مُحتاجٌ اليه است . النُور ( به ضمّ نون و سكون واو و راء بىنقطه ) : روشنى ؛ و مراد اين جا ، روحى است كه مذكور مىشود در « كِتَابُ الْحُجَّة » در احاديث « بَابُ الرُّوحِ الَّتِي يُسَدِّدُ اللَّهُ بِهَا الْأَئِمَّةُ عليهم السلام » كه باب پنجاه و ششم است . يا مراد ، امام حق است ، موافق آنچه مذكور مىشود در « كِتَابُ الْحُجَّة » در احاديث « بَابُ أنَّ الأئِمّةَ عليهم السلام نُورُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ » كه باب سيزدهم است ؛ و حاصل هر دو يكى است . فاء براى تفريع است . مَا ، عبارت است از امام و فتاوى به احكام او . كِتَاب اللَّه ، عبارت است از شواهد كتاب كه بيان شد در شرح عنوان اين باب ، به قرينهء ترك تعرّضِ شِقّى كه موافقت كتاب و مخالفت كتاب در آن ، معلوم نباشد . يعنى : گفت رسول اللَّه صلى الله عليه و آله كه : به درستى كه شاهد بر هر امام حقّى است ، حق كننده كه سنّت اللَّه تعالى و شواهد كتاب اوست . و شاهد بر هر صوابى است ، از جمله بيان متشابهات قرآن ، روشنىاى . پس آنچه از ائمّه و بيان متشابهات قرآن ، موافق شواهد

--> ( 1 ) . حج ( 22 ) : 62 .