كتاب الهى است ، پس فرا گيريد آن را ، و آنچه مخالف شواهد كتاب الهى است ، پس واگذاريد آن را . [ حديث ] دوم اصل : [ مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيى ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُحَمَّدٍ ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحَكَمِ ، عَنْ أَبَانِ بْنِ عُثْمَانَ ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي يَعْفُورٍ . قَالَ : وَحَدَّثَنِي حُسَيْنُ بْنُ أَبِي الْعَلَاءِ أَنَّهُ حَضَرَ ابْنَ أَبِي يَعْفُورٍ فِي هذَا الْمَجْلِسِ ، قَالَ : ] سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام عَنِ اخْتِلَافِ الْحَدِيثِ يَرْوِيهِ مَنْ نَثِقُ بِهِ ، وَمِنْهُمْ مَنْ لَا نَثِقُ بِهِ ؟ قَالَ : « إِذَا وَرَدَ عَلَيْكُمْ حَدِيثٌ ، فَوَجَدْتُمْ لَهُ شَاهِداً مِنْ كِتَابِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ ، أَوْ مِنْ قَوْلِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه و آله ، وَإِلّا فَالَّذِي جَاءَكُمْ بِهِ أَوْلى بِهِ » . شرح : پرسيدم امام جعفر صادق عليه السلام را از اختلاف حديث‌ها كه نقل مىكنند اهل مذاهب مختلفه در امامت ، از حضرت رسول اللَّه صلى الله عليه و آله . روايت مىكنند حديث مختلف را جمعى كه اعتماد بر ايشان داريم و بعضى از راويان آن حديث ، كسى است كه اعتماد بر او نداريم . آيا در صورتى كه راويانِ اعتمادى ، مختلف ، نقل كنند احاديث امامت را ، چه بايد كرد ؟ گفت كه : چون وارد شود بر شما حديثى در باب امامت و يابيد براى راستى مضمون آن ، گواهى يقينى از كتاب الهى يا گواهى يقينى از گفتهء رسول اللَّه صلى الله عليه و آله ، قبول كنيد ؛ و اگر نيابيد ، پس به آن كه رسانيده به شما وا پس دهيد كه او سزاوارتر است به آن حديثِ دروغ از شما . مراد ، اين است كه : البته در محكمات قرآن و سنّت رسول اللَّه صلى الله عليه و آله كه در آنها نهى از اختلاف از روى ظن ، واقع شده ، گواه يقينىِ يك طرف هست و امامت امير المؤمنين و اولادش كه « اهل الذكر » اند ، ثابت مىشود . پس اگر حديثى كه به شما مىرسد ، موافق آن است ، مضمونش را قبول كنيد ، هر چند كه راوىِ آن ، نشنيده باشد و دروغ گفته باشد ، والّا رد كنيد .