باب هجدهم بَابُ رِوَايَةِ الْكُتُبِ وَالْحَدِيْثِ وَفَضْلِ الْكِتَابَةِ وَالتَّمَسُّكِ بِالْكُتُبِ اصل : شرح : اين باب ، حديث‌هايى است كه نسبت دارد به نقل كتاب‌ها از راويان حديث و حديث‌هايى كه نسبت دارد به نقل حديث ، و فضيلت نوشتن حديث و فضيلت نگاه داشتن كتاب‌هاى حديث براى تمسّك و عمل به آنها . در اين باب ، پانزده حديث است . [ حديث ] اوّل اصل : [ عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ ، عَنْ أَبِيهِ ، عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ ، عَنْ مَنْصُورِ بْنِ يُونُسَ ، عَنْ أَبِي بَصِيرٍ ، قَالَ : ] قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام : قَوْلُ اللَّهِ جَلَّ ثَنَاؤُهُ : « الَّذِينَ يَسْتَمِعُونَ الْقَوْلَ فَيَتَّبِعُونَ أَحْسَنَهُ » « 1 » ؟ قَالَ : « هُوَ الرَّجُلُ يَسْمَعُ الْحَدِيثَ ، فَيُحَدِّثُ بِهِ كَمَا سَمِعَهُ ، لَايَزِيدُ فِيهِ وَلَا يَنْقُصُ مِنْهُ » . شرح : توضيح اين آيت شده در شرح حديث دوازدهمِ باب اوّل . و مضمون اين حديث مىآيد در « كِتَابُ الْحُجَّة » در حديث هشتمِ « بَابُ التَّسْلِيمِ وَ فَضْلِ الْمُسَلِّمِينَ » كه باب نود و چهارم است . ضمير هُوَ راجع به أَحْسَنَه است ، يا راجع به قائلِ أَحْسَنَه است كه مفهوم است از كلام ؛ و بنا بر اوّل ، الرَّجُل به تقدير « قَوْلُ الرَّجُل » است . و بر هر تقدير ، حصر ، مبنى بر

--> ( 1 ) . زمر ( 39 ) : 18 .