خواه نماز واجبى باشد و خواه سنّتى مگر آنچه استثنا كرده شده است ، زيرا كه از حضرت به حق ناطق امام جعفر صادق عليه السّلام روايت شده است كه : « فضل اول وقت بر آخر وقت مثل فضل آخرت است بر دنيا » . و هم از آن حضرت - صلوات اللَّه و سلامه عليه - روايت شده كه فرموده‌اند : اوّل الوقت رضوان اللَّه ، و آخره عفو اللَّه . يعنى : « نماز در اول وقت سبب خشنودى خداست ، و در آخر وقت به محض رحمت و عفو مقبول درگاه الهى مىشود » . مترجم گويد : « و در كتابى كه منسوب است به امام الورى حضرت امام رضا - عليه التّحيّة و الثّناء - به نظر رسيده كه آن حضرت فرموده‌اند كه : « هر نماز را دو وقت است : اول وقت و آخر وقت . اول وقت رضوان خداست ، و آخر وقت عفو خدا » . و روايت است كه : « هر نماز را سه وقت است : اول و اوسط و آخر . اول رضوان است ، و اوسط عفو ، و آخر غفران » . و اول وقت افضل است ، و جايز نيست كه آخر وقت را وقت نماز گردانند بلكه آخر وقت از براى مريض و مسافر است ، و عالم عليه السّلام « 1 » فرموده كه : « گاه باشد كه شخصى در وقتى نماز كند كه آن وقت كه فوت شده باشد از او بهتر باشد براى او از اهل و مال » يعنى بسا باشد كه اشتغال رجال به اهل و مال موجب تأخير نماز شود و حال آنكه ثواب اول وقت كه از او فوت شود زياده بر اهل و مال بوده باشد . و فرموده كه : « چون آفتاب زوال كند درهاى آسمان گشاده شود پس دوست ندارم كه احدى بر من سبقت نمايد در طاعت براى آنكه مىخواهم كه صحيفهء من اول صحيفه‌اى باشد كه در او عمل صالح بالا برند » . و فرموده كه : « چون وقت نماز در آيد و فارغ باشيد ، ايمن مباشيد از

--> ( 1 ) مراد حضرت موسى بن جعفر امام كاظم ( ع ) است .