استغفر اللَّه ربّى و اتوب اليه . [ از خداوند آمرزش مىطلبم و به سوى او بازمىگردم ] . و صد بار بايد گفت : استجير باللَّه من النّار ، و اسأله الجنّة . [ از آتش دوزخ به خداوند پناه مىبرم ، و از او بهشت را در خواست مىنمايم ] . و صد بار بايد گفت : اللّهمّ صلّ على محمّد و آل محمّد و عجّل فرجهم . [ خداوندا بر محمّد و آل محمّد درود فرست ، و در فرج آنان تعجيل فرما ] . و ده بار بايد گفت : اشهد ان لا إله الّا اللَّه وحده لا شريك له ، الها واحدا احدا فردا صمدا ، لم يتّخذ صاحِبَةً وَ لا وَلَداً . [ گواهى مىدهم كه معبودى جز اللَّه نيست كه يگانه است و شريكى ندارد ، در حالى كه معبودى يگانه و يكتا و فرد و صمد ( بىنياز ) است و همسر و فرزندى براى خود نگرفته است ] . و سى بار بايد گفت : سبحان اللَّه و الحمد للَّه و لا إله الّا اللَّه و اللَّه اكبر . [ منزه مىدارم خدا را ، و ستايش از آن خداست ، و معبودى جز اللَّه نيست ، و خداوند بزرگتر است ( از آنكه به وصف در آيد ) ] . و سزاوار آنست كه تعداد اين اذكار و تسبيحات را به تسبيحى نمائى كه از تربت مقدّسهء حسينيّه بوده باشد - على صاحبها الصّلاة و التّحيّة - چه روايت كرده است شيخ الطّائفة در كتاب « تهذيب » بسند صحيح از خليفة الرحمن حضرت صاحب الأمر و الزمان - عليه الصّلاة من اللَّه الملك المنّان - كه : « بهترين چيزى كه ذكر به آن توان گفت و تسبيح به آن توان كرد تسبيحى است كه از خاك تربت امام حسين عليه السّلام بوده باشد ، بدرستى كه بسا باشد كه تسبيح‌كننده تسبيح را فراموش كند