امام محمّد باقر - عليه و على آبائه التّحيّة و السّلام - روايت نموده ، نهايتش كلمات مذكور كه حديث متضمّن آنست در بعضى نسخ ادعيه مختلف به نظر آمده و اندك زيادتى و تغييرى در الفاظ آن ملاحظه شده ، چنانچه در بعض كتب كلمهء : و ما تحتهنّ بعد از و ما بينهنّ ، و در بعضى و ما فوقهنّ بعد از و ما تحتهنّ زياده شده ، و در بعضى و هو ربّ العرش العظيم ديده شده ، و در بعضى وَ سَلامٌ عَلَى الْمُرْسَلِينَ قبل از الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ مذكور گرديده . و ما در هيچ يك از روايات معتبره و احاديث معتمده كه اطّلاع بر آن حاصل شده ظفر نيافتيم بر چيزى كه دلالت كند بر صحّت اين اختلافات و زياداتى كه در بعض از كتب دعوات به نظر رسيده . و بعد از كلمات فرج بايد گفت : اللّهمّ اغفر لنا ، و ارحمنا ، و عافنا ، و اعف عنّا في الدّنيا و الآخرة ، إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ * . [ خداوندا ما را بيامرز ، و به ما رحم آور ، و ما را سلامت بدار ، و از ما در گذر در دنيا و آخرت كه تو بر هر چيزى توانائى ] . و بعد از آن بايد گفت : اللّهمّ اليك شخصت الابصار ، و نقلت الأقدام ، و رفعت الأيدى ، و مدّت الاعناق ، و انت دعيت بالالسن ، و اليك سرّهم و نجواهم في الاعمال . رَبَّنَا افْتَحْ بَيْنَنا وَ بَيْنَ قَوْمِنا بِالْحَقِّ ، وَ أَنْتَ خَيْرُ الْفاتِحِينَ . اللّهمّ انّا نشكو اليك فقد نبيّنا ، و غيبة امامنا ، و قلّة عددنا ، و كثرة عدوّنا ، و تظاهر الاعداء علينا ، و وقوع الفتن بنا ، ففرّج ذلك اللّهمّ بعدل تظهره ، و امام حقّ نعرفه ، إله الحقّ آمين ربّ العالمين . [ خداوندا ديده‌ها به سوى تو دوخته شده ، و گامها به سوى تو به حركت در آمده ، و دستها سوى تو بلند گشته ، و گردنها سوى تو كشيده شده ، و تو با زبانها خوانده‌شده‌اى ، و سر و راز آنان در اعمال به سوى توست ، پروردگارا