منقول است از اصحاب عصمت ، پس برخيز از براى اقامت گفتن . و فصول اقامت همه دو مرتبه‌اند « 1 » سواى تهليل « 2 » كه در آخر آنست كه آن را يك بار بايد گفت ، و بعد از فصل حىّ على خير العمل دو مرتبه قد قامت الصّلاة بايد گفت . و بايد كه در وقت گفتن اقامت آداب مذكورهء اذان را بجاى آرى مگر به تأنّى خواندن و انگشت در گوش گذاشتن و آواز بلند كردن ، چه اين هر سه فعل در اذان سنّت است نه در اقامت ، بلكه در اقامت سنّت است كه به خلاف تأنّى زود گفته شود ، و به خلاف رفع صوت آهسته خوانده شود ، و به خلاف وضع اصبعين در اذنين ترك وضع كرده شود . و تأكيد استحباب قيام و طهارت در اقامت بيشتر از اذان است حتّى آنكه سيّد مرتضى - رضى اللَّه عنه - قيام و طهارت را در اقامت واجب مىداند . و هر گاه كه از اقامت گفتن فارغ شدى بايد كه رو به قبله اين دعا را بگوئى : اللّهمّ اليك توجّهت ، و مرضاتك طلبت ، و ثوابك ابتغيت ، و بك آمنت ، و عليك توكّلت . اللّهمّ صلّ على محمّد و آل محمّد ، و افتح مسامع قلبى لذكرك ، و ثبّتنى على دينك [ و دين نبيّك محمّد ] ، و لا تزغ قلبى بعد اذ هديتنى ، و هب لى مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً ، إِنَّكَ أَنْتَ الْوَهَّابُ . [ خداوندا به سوى تو رو كرده‌ام . و خشنودى تو را طلبيده‌ام ، و پاداش تو را جسته‌ام ، و به تو ايمان آورده‌ام . و بر تو توكل نموده‌ام . خداوندا بر محمّد و آل او درود فرست ، و دريچه گوش دلم را براى ياد خودت بگشا ، و مرا بر دين خود [ و دين پيامبر خودت محمّد ] پايدار بدار ، و دلم را پس از آنكه هدايتم نموده‌اى منحرف مساز ، و از جانب خود رحمتى بر من ببخش ، كه راستى تو بسيار بخشنده‌اى ] . و بايد كه ايستادن تو در نماز به وقار و خضوع بوده باشد ، و دستهاى خود را فرو گذاشته محاذى زانوها بر روى رانها بدارى ، و قدمها را از هم دور گذارى

--> ( 1 ) در نسخه الف : « همه دو دواند » . ( 2 ) لا إله الا الله گفتن .