فصل سوم در اينكه خداوند در هر چيز به كم اكتفاء كرد و حد براى آن معيّن فرموده است مگر در ذكر و دعا ، و در آن چهار تبصره است . فصل چهارم در بيان عدد مأثور در بعضى ادعيه و اذكار است . فصل پنجم در بيان اوقات و امكنه است و در آن يك تبصره است . فصل ششم در بيان طهارت داعى است . فصل هفتم در احتراز از دعاى ملحون است . و در آن دو تبصره است . فصل هشتم در دعاى مأثور و غير مأثور است و در آن يك تبصره است . فصل نهم در دو مطلب است يكى در اختلافات سنوح احوال دعات ، و ديگر در بيان نحوهء افاضهء القاءات . و در آن يك تبصره است . فصل دهم در ادب مع اللَّه است كه به هفت قلم آراسته شده است و در آن سه تبصره است . قلم اول اينكه در ادب مع اللَّه حضور قلب بايد ، دوم اينكه بدون اذن تصرف نكند ، سوم اينكه عبادت حبّى باشد ، چهارم اينكه خدا را به اسماى حسنى بخواند ، پنجم در موضوع وقايه است ، ششم در عدم اعتداى در دعا است ، هفتم در تعظيم اسماء اللَّه تعالى است . فصل يازدهم در سرّ استجابت دعا است . و در آن دو تبصره است .