و از حسين بن علوان است از حضرت ابى عبد الله - عليه السلام - كه فرمود : « ان الله تعالى اذا احب عبدا غتّه بالبلاء غتّا و سجّه بالبلاء سجّا و نحن و اياكم لنصبح به و نمسى . » « 1 » : « به درستى كه خداى تعالى چون بنده‌اى را دوست دارد ، او را به بلا لاغر فرمايد و به بلا او را ضعيف و ناتوان نمايد و ما و شما به بلا صبح مىكنيم و شام مىنماييم . » و از حضرت ابى جعفر الباقر - عليه السلام - است : « ان الله تبارك و تعالى اذا احب عبدا غتّه بالبلاء غتّا و سجّه بالبلاء سجّا ، فاذا دعاه قال لبيك عبدى لئن عجلت لك ما شئت انى على ذلك لقادر و لكن ما ادّخرت لك خير لك . » « 2 » : « چون خداى تعالى بنده‌اى را دوست دارد ، به بلا آزمايش مىكند و به بلا ضعيف و ناتوان مىفرمايد . پس هر گاه خداى تعالى را بخواند ، جواب مىدهد كه اى بندهء من ! هر آينه اگر تعجيل كنم در آنچه مىخواهى ، قدرت بر آن دارم ؛ بلكه آنچه براى تو ذخيره فرموده‌ام ، براى تو بهتر است . » و از ابى عبد الله - عليه السلام - است كه پيغمبر خداى - صلى الله عليه و آله - فرموده است : « ان عظيم البلاء يكافأ به عظيم الجزاء فاذا احب الله عبدا ابتلاه بعظيم البلاء ، فمن رضى فله عند الله تعالى الرضا ، و من سخط البلاء فله عند الله السخط . » « 3 » : « مكافات بلاى بزرگ پاداش بزرگ است ، و چون خداى تعالى بنده‌اى را دوست دارد ، او را به بلايى بزرگ دچار نمايد ؛ پس آنكه از خداى راضى باشد و بر قضاى او تن در دهد ، رضاى خدا از او حاصل است و آن كه از خداى ناراضى است هم از خداى تعالى نارضايى را سزاوار است . » و از حضرت ابى جعفر - عليه السلام - است كه فرمود : « انما يبتلى المؤمن في الدنيا على قدر دينه او قال على حسب دينه . » « 4 » : « به درستى كه مؤمن در دنيا به قدر دين خود ابتلا حاصل مىكند يا فرمود : به حسب دين خود . » و از ناجيه است كه گفت : به حضرت ابى جعفر عرض كردم كه مغيره مىگويد كه مؤمن مبتلا به جذام و برص و چنين و چنان از امراض نمىشود . فرمود : « ان كان لغافلا عن مؤمن آل يس انه كان مكنّعا ثم رد اليه اصابعه فقال كانّي انظر الى تكنيعه إياهم

--> ( 1 ) همان 2 : 197 . ( 2 ) همان 2 : 197 ، التمحيص 34 . ( 3 ) همان 2 : 198 ؛ التمحيص 33 . ( 4 ) همان 2 : 197 ؛ مشكاة الانوار : 298 .