فانذرهم ، ثم عاد اليهم من الغد فقتلوه ، ثم قال ان المؤمن يبتلى بكل بلية و يموت بكل بلية الا انه لا يقتل نفسه . » « 1 » : « همانا از مؤمن آل ياسين غفلت داشته است كه او مردى خشكيده بود و در اعضا و مفاصل تشنج داشت . بعد از آن ، انگشتان به او رد شد و صلاح و علاج يافت . پس فرمود : همانا نظر مىكنم تكنيع و تشنج اعضاى او را . نزد ايشان آمد و ايشان را نصيحت كرد و بيم داد و باز روز ديگر به سوى ايشان بازگشت و او را كشتند . پس فرمود : مؤمن به هر رنجى مبتلا مىشود و به هر گونه مرگى مىميرد ، جز آنكه خود را نمىكشد . » و از ابى عبد الله بن ابى يعفور است كه گفت : به حضرت ابى عبد الله از دردهايى كه به من برخورده بود ، شكايت نمودم و عبد الله بسيار مسقام و كثير العلة بود و غالبا در بيمارى مىزيست و به مرضى ابتلا داشت ، فرمود : « يا عبد الله لو يعلم المؤمن ما له من ( الاجر في ) المصائب لتمنى ان يقرض بالمقاريض . » « 2 » : « اگر مؤمن بداند كه او را چه اجرى از نزول مصائب است ، هر آينه آرزو مىكند كه بدنش به مقراضها پاره پاره شود . » و از ابى عبد الله - عليه السلام - است كه فرمود : « ان اهل الله لم يزالوا في شدة اما ان ذلك الى مدة قليلة و عافية طويلة . » « 3 » : « به درستى كه اهل بندگى خداى تعالى هميشه در سختى هستند ، اما در زمانى اندك است و منتهى به راحتى دراز و عافيتى ديرباز مىشود . » و از حمدان است از حضرت ابى جعفر - سلام الله عليه - كه فرمود : « ان الله عز و جل ليتعاهد المؤمن بالبلاء كما يتعاهد الرجل اهله بالهدية و يحميه الدنيا كما يحمى الطبيب المريض . » « 4 » : « به درستى كه خداى تعالى پرستارى مىفرمايد مؤمن را به بلا ، چنانچه مرد ، اهل خود را پرستارى مىنمايد ، و از دنيا ، مؤمن را پرهيز مىدهد ، چنان كه طبيب ، بيمار را پرهيز دهد . » و از حضرت ابى عبد الله - عليه السلام - است كه فرمود : « دعى النبى - صلى الله عليه و آله - الى طعام ، فلما دخل الى منزل الرجل نظر الى دجاجة فوق حائط قد باضت ، فتقع البيضة على وتد في حائط فثبتت عليه و لم تنكسر ، فتعجب النبى - صلى الله عليه و آله - منها فقال له الرجل أعجبت من هذه البيضة فو الذى بعثك بالحق ما رزئت شيئا قط فنهض

--> ( 1 ) همان 2 : 197 ؛ تنبيه الخواطر 2 : 204 . ( 2 ) همان 2 : 198 ؛ تنبيه الخواطر 2 : 204 ، المؤمن : 15 ؛ التمحيص : 32 . ( 3 ) همان 2 : 198 . ( 4 ) همان 2 : 198 ؛ التمحيص 50 / 91 .