الشهيد الثاني (مترجم: مجد الادباء خراسانى)
105
مسكن الفؤاد (تسلية العباد) (فارسى)
من امة من انتم ؟ فيقولون من امة محمد صلى الله عليه و آله . فيقولون نشدناكم الله حدثونا ما كانت اعمالكم في الدنيا فيقولون خصلتان كانتا فينا فبلغنا الله تعالى هذه المنزلة بفضل رحمته . فيقولون فما هما ؟ فيقولون كنا اذا خلونا نستحيى ان نعصيه و نرضى باليسير مما قسم لنا فيقول الملائكة حق لكم هذا . » « 1 » : « چون قيامت بر پا شود ، خداوند تعالى بعضى از امت مرا پرها بروياند و از قبور خودشان به سوى بهشت پرواز كنند و در بهشت مىشتابند و چندان كه بخواهند به تنعم مىپردازند . پس ملائكه به ايشان مىگويند : آيا ديديد حساب را ؟ مىگويند : ما حساب را نديديم . مىگويند : آيا از صراط عبور داديد ؟ مىگويند : ما صراط را نديديم . مىگويند : آيا جهنم ديديد ؟ ميگويند : ما چيزى را نديديم . پس ملائكه مىگويند : شما از امت كيستيد ؟ مىگويند : ما از امت محمديم - صلى الله عليه و آله - مىگويند : شما را به خداى قسم مىدهيم كه حديث كنيد اعمال شما در دنيا چه بود ؟ مىگويند : در ما دو خصلت بود كه خداى تعالى ما را به اين منزلت رسانيد ، به فزونى رحمت خود . مىگويند : آن دو خصلت چه بود ؟ مىگويند : ما هر وقت خلوت مىنموديم ، حيا مىكرديم كه معصيت خداى نماييم و به اندك راضى مىشديم از آنچه قسمت ما كرده است . ملائكه مىگويند : اين درجه حق شماست » . و فرموده است - صلى الله عليه و آله و سلم - : « أعطوا الله الرضاء من قلوبكم تظفروا به ثواب الله تعالى يوم فقركم و الافلاس . » « 2 » : « قضاى خداى را از دلهاى خود رضا دهيد تا به ثواب خداى تعالى ظفر يابيد در روز حاجت و بىچيزى خود . » و در اخبار حضرت موسى - على نبينا و عليه السلام - است كه بنى اسرائيل آن حضرت را گفتند : « سل لنا ربك امرا اذا فعلناه يرضى به عنا فاوحى الله تعالى اليه قل لهم يرضون عنى حتى ارضى عنهم . » « 3 » : « از پروردگار خود براى ما مسألت نماى امرى را كه چون به جاى آوريم ، از ما راضى شود . پس خداى تعالى به سوى آن حضرت وحى فرمود كه ايشان را بگو از من راضى باشند تا من از ايشان راضى باشم . » و نظير اين است آنچه از پيغمبر خداى - صلى الله عليه و آله - روايت شده است كه فرمود : « من احبّ ان يعلم ما له عند الله عز و جل فلينظر ما لله عز و جل عنده فان الله تعالى
--> ( 1 ) المحجة البيضاء 8 : 88 . ( 2 ) در الكافى روايتى نزديك به اين مضمون آمده است 2 : 203 ؛ بحار الانوار 82 : 143 ( 3 ) المحجة البيضاء 8 : 88 بحار الانوار 82 : 143 .