عبد از خدا دليل بر رضاى خداوند متعال از عبد است . رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ ذلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ اين مقام و مرتبه ( يعنى راضى بودن عبد از خدا و راضى بودن خدا از او ) كامل‌ترين سعادت و بالاترين كمالات است و صاحب اين مقام هميشه راحت و آرام است و هيچ گاه تزلزل و اضطراب ندارد ؛ زيرا در او چيزى به عنوان خواستن و نخواستن وجود ندارد و خواستن و نخواستن براى او يكى است ( يعنى همواره تسليم اراده و خواسته خداست از خودش چيزى اعمال نمىكند كه اگر به مرادش نرسيد ناراحت شود ) وَ رِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ أَكْبَرُ « 1 » ؛ « رضايت و خشنودى خدا بزرگ‌تر است . » إِنَّ ذلِكَ لَمِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ « 2 » ؛ « اين از استوارترين و محكم‌ترين امور است . » در آينده نزديك ان شاء اللَّه در اين زمينه در باب رضا ( يعنى باب سوم اين كتاب ) بحث مىگردد . گريه كردن بر مرگ اقارب اگر متضمن اعتراض نباشد عيبى ندارد بدان كه گريه كردن با رضا و خشنودى منافات ندارد و موجب سخط و خشم نيست و اين كار مربوط به قلب است و در آينده نيز در اين زمينه ( يعنى باب چهارم اين كتاب ) بحث مىشود و از اين قبيل است گريه انبيا و ائمه عليهم السّلام بر فرزندان و دوستانشان زيرا گريه براى انسان يك امر طبيعى و مادامى كه متضمن خشم و اعتراض به كار خدا نباشد عيبى ندارد .

--> ( 1 ) توبه : 72 ( 2 ) شورى : 43