و روايت شده كه مراد از رزق در آيهء : لَيَرْزُقَنَّهُمُ اللَّهُ رِزْقاً حَسَناً « 1 » قناعت است ، زيرا قناعت رضايت نفس است به آنچه كه از روزى بدست آمده باشد اگر چه اندك باشد . و گفته است يكى از علما كه : بىنيازى و عزت جولان و خود نمائى كردند و چون قناعت را ديدند آرام گرفتند ( يعنى بىنيازى و عزت در قناعت است ) . و مرويست كه روزى حضرت امير المؤمنين عليه السّلام از درب دكان قصابى عبور ميفرمود كه گوشت بسيار فربهى داشت ، عرضكرد : يا على گوشت بسيار خوبيست ، از آن خريدارى كنيد ، فرمود : پول آن را حاضر ندارم ، عرضكرد : نسيه ببريد و من صبر ميكنم تا هر گاه خواستيد بدهيد ، فرمود : چنين نكنم بلكه من صبر ميكنم بر گوشت نخوردن ( و خود را مقروض نمينمايم ) « 2 » . سپس فرمود خداوند پنج چيز را در پنج چيز قرار داده ، عزت را در طاعت ( خود ) و ذلت را در معصيت ، و حكمت ( و ياد گرفتن علم ) را در شكم خالى ( شايد مراد خالى از حرام باشد ) و هيبت و سطوت را در ( خواندن ) نماز شب ، و بىنيازى از مردم را در قناعت . و نوشته است در زبور حضرت داود عليه السّلام قناعت‌كننده ثروتمند

--> ( 1 ) . 58 - الحج ( 2 ) . روايات زيادى از ائمه « ع » وارد شده در مذمت قرض كردن از جمله حضرت امير المؤمنين ( ع ) فرموده : ثلثة قليله كثير ، القرض ، و المرض ، و النار ، سه چيز است كه اندك آن هم بسيار است ، قرض ، بيمارى ، و آتش و اين در صورتى است كه انسانى سخت ناچار و مجبور نباشد .