و فرمود : سيد أولياء عليه السّلام توكل به خدا و حسن ظن به او ( همانند ) قلعهء محكمى است كه داخل در آن نميشود مگر مؤمن ، و توكل بر خدا كردن سبب نجات است از هر بدى و أمان است از هر نوع دشمنى ( ديگران به او ) . و فرمود : حضرت صادق عليه السّلام داده نميشود بمؤمن خير دنيا و آخرت مگر بحسن ظن و اميدوارى او به خدا و باخلاق نيكويش و اذيت نكردنش بمردم ، بدرستى كه خداى تعالى عذاب نميكند كسى را بعد از توبه و استغفار كردنش مگر ببدگمانى او به خدا و سستى در رجاى به او و بداخلاق‌شدنش و غيبت كردن مؤمنان را ، و نيست كسى كه گمان خوب به خدا داشته باشد مگر آنكه پروردگار طبق گمانش با او رفتار فرمايد زيرا خداوند كريم است و حيا مىكند كه مخالف حسن ظن و اميدوارى بندگانش نمايد . پس گمان خود را به خدا نيكو كنيد و رغبت نمائيد به آنچه ( از رحمت و نعمت و مغفرت ) كه نزد خداوند است بدرستى كه خداى سبحان ميفرمايد : الظَّانِّينَ بِاللَّهِ ظَنَّ السَّوْءِ عَلَيْهِمْ دائِرَةُ السَّوْءِ وَ غَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَ لَعَنَهُمْ وَ أَعَدَّ لَهُمْ جَهَنَّمَ وَ ساءَتْ مَصِيراً « 1 » آن كسانى كه به خدا بدگمانند روزگار بد و هلاكت بر آنها خواهد بود و خدا بر آنان خشم و لعن خواهد كرد و جهنم را كه بسيار بد منزلگاهيست برايشان مهيّا خواهد ساخت . و منقول است كه يكى از بزرگان در خواب ديد دوست فوت‌شدهء خود را و از او سؤال كرد خداوند با تو چه كرد ؟ گفت بواسطهء حسن ظنّى كه به او داشتم مرا آمرزيد و گناهانم را محو فرمود .

--> ( 1 ) . 6 - الفتح