مرويست از عقبة بن عامر « 1 » كه گفت سؤال كردم از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله نجات از مهالك در چيست ؟ فرمود : نگاه داشتن زبان ( از سخنان بيهوده ) و ملازم خانه بودن ( و عزلت اختيار كردن ) و بر گناهان گريستن . و فرمود : هر كه محفوظ بدارد شكم ( را از حرام ) و فرج ( را از زنا و لواط و استمنا ) و زبان خود را پس بتحقيق از همه شرور محفوظ است . و فرمود : ايمان هيچ بنده‌ئى راست نيايد و محكم نشود مگر آنكه قلبش آرام باشد و قلبش آرام نميگردد مگر آنكه زبانش را حفظ كند ، و زبان مؤمن پشت قلبش مىباشد ، لذا هر گاه خواست كلامى بگويد نيكو ميسنجد و تدبّر و تفكّر در آن مىكند پس اگر خير در آن ديد ميگويد و اگر بد باشد پنهانش ميدارد ، و ليكن منافق قلبش پشت زبانش مىباشد پس هر كلامى به زبانش آيد ميگويد خواه بر منفعتش باشد خواه بر ضرر ! و از اين جهت است كه بيشتر گناهان اولاد آدم از زبان آنها است و فرمود : هر كه نگاه بدارد زبان خود را خداوند بديها و عيوباتش را ميپوشاند و هر كه خشم و غضب خود را فرو برد پروردگار او را از عذاب حفظ فرمايد ، و هر كه توبه كرد و رو بخدايتعالى آورد و اعتذار جويد خدا عذر او را ميپذيرد .

--> ( 1 ) . عقبة « بضم العين و سكون القاف » بن عامر بن عبس الجهنى عالم بفقه و فصاحت و شاعرى بوده و زمانى كه رسول خدا ( ص ) بمدينه هجرت فرمود در مدينه شبانى ميكرد خدمت آن حضرت آمد و اسلام اختيار نمود و ليكن بعد از آن حضرت ملازم معويه شد و با او در جنگ صفين حاضر شد و چندى هم از طرف معويه والى مصر بود و گفته شده است كه از جمله آن كسانيست كه قرآن را جمع‌آورى مينمودند و در سنه 47 وفات كرد .