آن نجات و رهائى نمييابد مگر مؤمن خداپرست بىنام و نشان ( بواسطهء گوشه‌نشينى ) كه اگر در مجالس حاضر گردد كسى او را نشناسد ، و اگر غائب باشد كسى در صدد جستجويش برنيايد ، اين چنين اشخاص چراغهاى هدايت و نشانه‌هاى روشن هستند براى روندگان در شب تاريك ، در ميان مردم براى فتنه و فساد و سخن چينى رفت و آمد نميكنند عيبها و بديهاى مردم را آشكار نميسازند ، سفيه و لغو و بيهوده‌گو نيستند ، خداوند درهاى رحمتش را براى آنان ميگشايد ، و سختى قيامت و عذاب را از آنها بر طرف ميگرداند . و هر گاه پروردگار دوست بدارد بنده‌اى را ( بواسطهء عبادت و اطاعتش ) مائل ميگرداند قلبش را به تنهائى ، و بىنيازش مىكند بسبب قناعت ، و بينايش مينمايد بعيوبش ، و نگاهش ميدارد از عيب‌جوئى مردم ( كه او را عيب‌جوئى و غيبت نكنند ) پس هر كه چنين باشد خير دنيا و آخرت به او عطا شده . باب بيست و ششم در ورع و تقوى در موضوع ورع و تقوى حضرت صادق عليه السّلام ميفرموده : بر شما باد بورع و تقوى و جدّيت و كوشش در افعال خير ، و راستگوئى در گفتار و ادا كردن امانت آن كسى كه شما را أمين دانسته ، و اگر قاتل جدّم ( امام ) حسين عليه السّلام شمشيرى كه با آن جدم را شهيد نموده به من امانت دهد به او ردّ خواهم كرد ، و فرمود : سزاوارترين مردم بورع آل محمّد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم و شيعيان آنهايند تا اينكه مردمان ديگر بايشان اقتدا كنند چون پيشواى