خداوند چيز ديگرى نميخواهند ) . و روايت نموده كعب الاحبار كه وحى فرمود خداوند بيكى از پيغمبران كه : اگر لقاى مرا خواستى فرداى قيامت ، بايد در دنيا همانند غريبان زندگى نمائى ( با كسى رفت و آمد نداشته باشى ) و محزون از رفقاى بد باشى و متوحش از مردم باشى كه با كسى انس و الفت نگيرى ( عزلت و گوشه‌نشينى را اختيار كنى ) مانند مرغى كه در زمينهاى بىآب و گياه زندگى مىكند و از ميوهء اشجار مىخورد و چون شب فرا رسد به خانه و آشيانهء خود پناه ميبرد و هر كه عزلت برگزيد و انس به آن گرفت در حقيقت معتصم به خداوند است ، و سختى و صبر عزلت بهتر و آسان‌تر است از بدى عاقبت مخالطه و معاشرت با مردم ( زيرا آدمى سالم نميماند از شر و فسادشان ) . و تنها زندگى كردن طريقهء صدّيقين است ، و از علامت إفلاس و بدبختى انسان است رفت و آمد با مردم كردن و نتيجه مخالطه و معاشرت با مردم فتنه ( و شك و ترديد ) بزرگست در دين ، زيرا هر كه با مردم رفت و آمد داشته باشد با آنان مدارا خواهد كرد ، و هر كه با آنان مدارا كند هم رأى ايشان خواهد شد و مراقبت مينمايد كه همانند آنان باشد ، و جمع نميشود دوستى با خدا و معاشرت با مردم ( جاهل و دور از عقل ) . پس هر كس بخواهد دينش و عملش از ريا سالم بماند و راحت باشد بدن و قلبش بايد از مردم كناره‌جوئى كند و پشت ديوارها مخفى شود خاصه در اين زمان ، همچنان كه مولاى متقيان عليه السّلام در بارهء اين زمان و فتنه و فساد آن ميفرمايد : زمانى مىشود كه كسى از فتنه و فساد