گويا باشد و هوشيار باشيد كه غفلت شما را احاطه نكند كه هلاك خواهيد شد ، چنان كه حضرت أحديت ميفرمايد : وَ لا تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنا قَلْبَهُ عَنْ ذِكْرِنا وَ اتَّبَعَ هَواهُ وَ كانَ أَمْرُهُ فُرُطاً « 1 » متابعت مكن كسى را كه از ياد ما غافل بوده پس ما او را رها كرده‌ايم تا آنكه پيرو هواى نفس خود شده و هلاك گرديده ، و فرموده : فَأَعْرِضْ عَنْ مَنْ تَوَلَّى عَنْ ذِكْرِنا وَ لَمْ يُرِدْ إِلَّا الْحَياةَ الدُّنْيا ذلِكَ مَبْلَغُهُمْ مِنَ الْعِلْمِ « 2 » اى پيغمبر اعراض كن از هر كس كه از ياد ما رو گردانيده و جز زندگانى دنياى فانى را نخواسته كه با اين آيات بما أمر فرموده كه هميشه به ياد او بوده و بذكر او مشغول باشيم . باب بيست و سوم در گريه از خوف خدا مرويست از حضرت صادق عليه السّلام كه خداوند وحى فرمود به حضرت عيسى عليه السّلام اى عيسى : از خوف من اشك از ديدگانت بريز ، و قلب خود را خاشع و بدنت را خاضع بدار آن زمانى كه مردمان غافل لب بخنده گشودند ، و به زيارت أهل قبور بشتاب تا اينكه از آنها عبرت بگيرى و با صداى بلند با آنان بگو : إنى لاحق في اللاحقين . و فرموده است على عليه السّلام كه : گريه‌كنندگان عالم پنج نفر بودند : آدم ، يعقوب ، يوسف ، يحيى ، فاطمه زهرا ، و امام زين العابدين ، صلوات اللَّه عليهم أجمعين اما حضرت آدم از مفارقت بهشت آنقدر گريست تا اينكه همانند دو نهر آب اشك از ديدگانش جارى شد ، و حضرت يعقوب آنقدر از فراق فرزندش يوسف گريست كه ضعف بر بينائى چشمانش

--> ( 1 ) . 28 - الكهف ( 2 ) . 30 - النجم