اعمال خيرش ) بشود . و فرمود : حضرت صادق عليه السّلام هر گاه گناه بنده‌اى زياد باشد و عملى نداشته باشد كه كفارهء گناهانش بشود خداوند ( بلطف و كرمش ) او را بحزن و اندوه مبتلا سازد ( تا كفاره و عقوبت گناهانش بشود ) . و فرمود : كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم ميفرمود : خداى تعالى فرموده است بعزت و جلال خودم قسم خارج نميكنم بنده‌اى را از دنيا كه ( بسبب اطاعتش ) بخواهم او را غرق در رحمت خود كنم مگر آنكه گناهان او را فرو ميريزم به بيمارى و يا تنگى معاش ، و اگر گناهى از او باقى بماند مردن را بر او سخت گردانم تا اينكه وارد بر من مىشود گناهى نداشته باشد كه او را داخل بهشت كنم ، و بعزت و جلال خودم قسم خارج نميكنم بنده‌اى را از دنيا كه ( بواسطه بسيارى گناهش ) بخواهم او را عذاب كنم مگر آنكه جزاى اعمال خير و نيكوئيهاى او را بدهم ، كه روزى ( و ثروت ) او را زياد ميكنم و يا بدنش را از امراض سالم و محفوظ نگاه ميدارم و يا دنياى او را امن مينمايم ، و اگر حسنه‌اى از او مانده باشد مردن را بر او آسان ميكنم ( تا تلافى حسنه‌اش بشود و حجتى بر من نداشته باشد ) تا پس از ورودش بر من او را داخل آتش نمايم . و فرمود : كه هر گاه خداوند اراده سوئى ببنده خود ( بسبب كفر و يا شرك و يا گناهان كبيره‌اش ) بفرمايد گناهانش را نگهدارد تا روز قيامت او را مجازات نمايد ، و هر گاه اراده خيرى نسبت به بندهء خود داشته باشد عقوبت گناهانش را در دنيا به او بچشاند . و فرمود : رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله كه پيوسته مؤمن در اندوه و غمست تا زمانى كه از گناه پاك شود .