امير المؤمنين عليه السّلام دريست كه خداوند گشوده ، هر كه در آن داخل شود مؤمنست ( و ايمن از عذاب ) و هر كه از آن خارج گرديد كافر است . و فرمود : حضرت صادق عليه السّلام گاه مىشود كه مردى گناه مىكند و خداوند با اين حال او را داخل بهشت مينمايد ، راوى ميگويد عرض كردم : با اينكه گناه كرده داخل بهشت مىشود ؟ ! فرمود بلى زيرا گناه مىكند و هميشه از آن گناه ترسناكست و نفس خود را دشمن ميدارد و ملامت و سرزنش مينمايد ، به اين جهت خدا او را به بهشت ميبرد . و فرمود : هر كه گناهى را مرتكب شود و بداند كه خداى تعالى بر گناه او مطلعست و اگر بخواهد او را عذاب مىكند و اگر بخواهد او را مىآمرزد ( چون قائل بخداست و او را بخشنده ميداند ) خداوند گناهش را ميبخشد و عفو مينمايد با اينكه توبه نكرده . مرويست از عبد اللَّه « 1 » بن موسى بن جعفر ( ع ) كه گفت از پدر بزرگوارم پرسيدم : دو ملكى كه همراه آدمى هستند آيا مىفهمند هنگامى كه بنده‌اى ارادهء حسنات و يا سيئات نمايد ؟ فرمود : بوى خوب و متعفن مساويست ؟ عرض كردم : نه ، فرمود : گاهى كك بندهء ارادهء حسنه و كار خير نمايد خارج مىشود از دهانش بوى خوب و معطرى ، پس ملك سمت راست بملك سمت چپ گويد باز ايست از نوشتن كه همّت بر حسنهء نموده ، و چون بجا آورد في الفور براى او بنويسد ، و هر گاه

--> ( 1 ) . عبد اللَّه بن موسى الكاظم ( ع ) مكنى بابى الدنيا و ابى القاسم و مادرش ام ولد بوده و در زمان حضرت جواد از دنيا رفت و در اثبات الوصيه گويد قبرش در استرآباد است و در مجالس المؤمنين گويد قبرش در آيه ( آوه ) دو فرسخى ساوه است .