بر اين مطلب عمل رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله است كه : كان أكثر النّاس محبّة للَّه تعالى و أعظمهم أدبا ، محبت و ادب آن حضرت به خداوند بيش از باقى مردم بود ( در تمام عمر ) و منقولست كه خليل بن احمد ( بصرى عروضى ) نصيحت كرد به فرزند خود كه : اى پسر ادب بياموز تا تو را بزرگ گرداند در كوچكى و تو را بمقام ارجمند برساند در بزرگى . و نقلست كه بچهء هفت ساله‌اى حضور حجاج ثقفى آمد و گفت : اى امير پدر من فوت نمود وقتى كه در شكم مادر بودم ، و مادر من فوت نمود موقعى كه شيرخوار بودم ، و ديگران مرا كفالت نمودند تا بزرگ شدم و باغى به من ارث رسيده بود كه امورات خود را از آن اصلاح ميكردم و اكنون غصب نموده مردى از اطرافيان تو كه نه از خدا خوف دارد و نه از سطوت امير مىترسد ، و بر تو است كوتاه كردن دست ظالم و به صاحب حق رساندن مظالم ، تا اينكه بيابى اجر آن را در روزى كه : تَجِدُ كُلُّ نَفْسٍ ما عَمِلَتْ مِنْ خَيْرٍ مُحْضَراً وَ ما عَمِلَتْ مِنْ سُوءٍ تَوَدُّ لَوْ أَنَّ بَيْنَها وَ بَيْنَهُ أَمَداً بَعِيداً « 1 » حجاج را خوش آمد از طرز بيان و فصاحت و بلاغت آن طفل و امر كرد باغ او را به او بر گرداندند و گفت بهترين ادبها ادب خدائيست كه بهر كس بخواهد عنايت ميفرمايد . و نيز سزاوار است بر هر عاقل هوشيار اينكه مؤدب باشد در حضور عالمى كه از او درس مىآموزد .

--> ( 1 ) . 29 - آل عمران