و دليل عقل و راهنماى صفات و اخلاق نيكوى او مىباشد ( و بالنتيجه دوست حقيقى برايش پيدا شود ) و هر كه ادب ندارد حيوان بىمصرفى بيش نيست . و حضرت جواد الائمه عليه السّلام ميفرمود : هر گاه دو نفر در يك جا باشند آن كس كه ادبش بيشتر است بزرگواريش نزد خداوند بيشتر است ، عرضكردند : يا بن رسول اللَّه بزرگوارى شخص با ادب در پيش مردم هويداست بفرمائيد در نزد خدا بچه چيز فضيلت پيدا خواهد كرد ؟ فرمود : بقرائت قرآن آنچنان كه نازل شده ( كه از خود چيزى جزو نكند و برأى و نظر خود تفسير و تأويل ننمايد ) و نقل نمودن احاديث ما همانطور كه ميگوئيم و كوشش داشته باشد كه خدا را با حقيقت و راستى بخواند ( و آنچنان كه شايد و بايد است در عبادات خود توجه كامل به خداوند پيدا كند ) . و حقيقت ادب اجتماع خصلتها و صفات خير است در آدمى و اجتناب و دورى نمودنست از خصلتهاى زشت و قبيح ، و مرد بسبب ادب ميرسد بمكارم اخلاق و مقام ارجمند در دنيا و آخرت و بسبب آن داخل بهشت مىشود و ادب نزد بعضى از مردم آنست كه انسانى سخن نيكو بگويد و كلمات زشت را بر زبان نياورد و حال آنكه چنين نيست زيرا سخن نيكو گفتن ادب نيست مگر آنكه رضايت خداوندى در آن باشد و سبب دخول بهشت گردد . و نيز حقيقت ادب آداب شرعيه است كه لازمهء هر آدمى است كه خود را مؤدب به آن نمايد تا در پيشگاه خداوندى با ادب و مقرب باشد زيرا اگر كسى اين چنين نباشد جز بدبختى و هلاكت چيز ديگرى براى او نيست چنان كه اگر كسى بنزد پادشاه برود و با ادب نباشد خود را