كند زبانش را بذكر گويا مىكند و قلب او را بفكر وامىدارد پس هر گاه آن بنده لذّت برد از ذكر خدا گفتن درب تقرّب به خدا برويش باز مىشود سپس باب انس به خدا برويش گشاده ميگردد بنوعى كه گوئى از مردم وحشت دارد كه با آنها مجالست نميكند و فقط انس با خدا دارد و چون چنين شد خداوند او را بر كرسى ولايت بنشاند و پرده‌هاى حجاب را از پيش چشم و قلبش بر ميدارد ، پس صبح مىكند در حالى كه صاحب چشم بصيرتست و بنور الهى همه چيز را مىبيند و از آن پس ديگر حزن روزى و خوف از دشمن نخواهد داشت زيرا توكلش به خدا زياد مىگردد . و براى همين است كه خدا فرموده : أَلا إِنَّ أَوْلِياءَ اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ « 1 » بدانيد دوستان خدا ترسى و حزن و اندوهى ندارند و ايمنند از هول و وحشت جهنم در روز قيامت . باب چهل و ششم در بيانات امير المؤمنين و ائمه هدى ( ع ) فرمود حضرت امير المؤمنين عليه السّلام به مردى كه از آن حضرت درخواست پند و اندرز نموده بود : مباش همانند كسى كه بىعمل و عبادت و بندگى به ( درجات و مقامات عاليه و نعمتهاى ) آخرت اميدوار است ، و باميد دراز توبه و بازگشت ( از معصيت و نافرمانى ) را تأخير مياندازد ، در باره دنيا گفتارش گفتار زاهدان و رفتارش رفتار خواستاران دنيا است ، اگر دنيا به او داده شود سير نگردد ، و اگر به او نرسد قناعت نكند ( ببهرهء خود

--> ( 1 ) . 62 - يونس