خدا دوستى نمايد ، و آن وقت است كه از طريق ولايت و دوستى بلكه از ايمان خارج مىشود . و براى أمر بدوستى اولياء و دوستان خدا شواهديست صريح در قرآن مجيد و اخبار و احاديث پيغمبر صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم كه ( مصنفين و مؤلفين عاليمقام كثر اللَّه امثالهم ) در كتب موضوعه و مربوطه مفصلا بيان نموده‌اند ( و مصنف اين كتاب طلبا للاختصار ترك نموده ) . و سزاوار است بر هر عاقلى كه خود را ملتزم كند و متمسك شود برشته‌هاى ايمان و خود را زينت دهد بپيروى كردن از دوستان خدا ، و هر كه بخواهد از آنها پيروى نمايد بايد زبان را بذكر خدا گويا كند و قلب را بتفكر وادارد و از مردم دنيا خواه دورى نمايد و گوشه‌نشينى را اختيار كند و فقط مجالست با علماى صالح كند ، و متابعت و اقتدا بايشان نمايد ( در أوامر و نواهى و ) در دل نبستن به دنيا و قناعت كردن بما حضر ، و جديت كند كه خود را به خداوند نزديك نمايد بسبب خواندن نمازهاى نافله و نيكوئى با برادران نمودن و حوائج آنان را بر آوردن و باندازهء قدرت و توانائى به آنها بخشش و ايثار كردن و روزه‌هاى مستحبى گرفتن و شكم را از حرام نگاهداشتن و زبان را از زيادى گفتار و سخنان لهو و لغو محفوظ نمودن . و بداند كه خداوند دوست ميدارد هر كه او را دوست بدارد چنان كه ميفرمايد : وَ هُوَ يَتَوَلَّى الصَّالِحِينَ « 1 » و او است كه دوست ميدارد شايستگان را . پس اگر كسى اين گونه صفات در او باشد جزو صالحين است و

--> ( 1 ) . 196 - الاعراف