و فرمود : خداوند عالم مباهات مىكند بملائكه از كسى كه إطعام مردمان كند . و فرمود : دو صفت است كه خداوند آنها را دوست ميدارد و آن سخاوت و حسن خلق است ، و دو صفتند كه پروردگار آنها را دشمن ميدارد و آن بخل و بد اخلاقى است ، و خداوند همهء اين صفات را در اين آيه جمع فرموده چنان كه ميفرمايد : وَ مَنْ يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ * « 1 » هر كه خويشتن را از بخل ( و بد خلقى ) نگاهدارد رستگار خواهد بود . مرويست كه فرزندان عبد اللَّه « 2 » بن جعفر بن ابى طالب پدر خود را از زيادى بخشش ملامت كردند ! عبد اللَّه گفت : اى فرزندان من خداى تعالى به من بخشش فرموده و من هم ببندگانش بذل و بخشش مينمايم ، اگر بمردم ندهم ميترسم قطع گردد بخشش الهى . و منقول است كه روزى عبد اللَّه داخل شد بيكى از باغهاى خود و مشاهده كرد كه يكى از غلامان همسايه‌اش در باغ او نشسته و سه گروه

--> ( 1 ) . 9 - الحشر ( 2 ) . عبد اللَّه بن جعفر بن ابى طالب مادرش اسماء بنت عميس و مردى حليم و كريم و عفيف و با وجود بوده و در احوالش مينويسند كه مردمان در عهد او چون چيزى به قرض ميگرفتند و قرض دهنده ضامن ميخواست او را ضامن مينمودند قبول ميكرد بدون آنكه عبد اللَّه اطلاع داشته . و منقولست كه چون اموال او تمام شد از خدا طلب مرگ كرد و گفت خدايا مرا عادت دادى بجود و سخا و من عادت دادم مردم را به بذل و عطا پس اگر مال دنيا را از من قطع كردى مرا زنده مگذار و هفته‌اى نگذشت كه از دنيا رفت و در بقيع به خاك سپرده شد در سنه 80 هجرى و دو فرزندش محمد و عون در كربلا شهيد شدند ، و شوهر حضرت زينب ( ع ) است .