( چنين گويد ديلمى ) خوشحال كرد مرا اين صفت كه توانستم در قلب خود تزريق كنم كه اگر دو چشمان من از جاى خود جدا شود و در سر ديگرى قرار بگيرد حسادت نورزم ، زيرا فكر كردم و ديدم كه اگر چشمان من در سر ديگرى قرار بگيرد امرى بوده كه از من فوت شده و در آن وقت چاره‌اى جز صبر و محاسبه نفس نيست ( كه به بيند چه گناهى را مرتكب شده كه به آن بلا گرفتار شده ، زيرا گاه ممكن است آدمى بسبب گناه گرفتار بلا شود ) بدرستى كه حزن و اندوه و حسادت بعد از دست رفتن نعمت خود مصيبت ديگرى است كه آدمى به آن گرفتار مىشود . پس اى برادر خداى تو را رحمت كند هميشه آخر امر را نگاه كن تا از عاقبت وخيم آن راحت باشى ، زيرا مرد عاقل توجه به آخر امور دارد كه اگر عاقبت آن را بد ديد انجام نميدهد ، و اگر بقلب كسى غلبه داشته باشد تفكر ( بر معاد ) و به زبان او ذكر پروردگار هيچ گاه حسد نخواهد داشت بلكه از همه معاصى دور خواهد بود . و تفكر ( در امور زندگى و آخرتى ) شمشيريست كه قطع مىكند گردن هر شيطان جنّى و انسى را ، و سپريست كه آدمى را حفظ مينمايد از غفلت و گمراهى ، و بهترين ( عبادتها و دعاها و ) ذكرها مخفى بودن آن است ( زيرا سالم ميگردد از ريا و غيره ) . باب چهل و يكم در فراست و آثار و چگونگى پيدايش آن ( فراست قوّهء دراكه‌ايست كه بسبب اطاعت خداوند در وجود مؤمن پيدا مىشود و آن صفت ممدوحه‌ايست كه ) خداوند در مدح آن