براى قدرى از طعام گيسوان خود را فروخته بود ، حضرت ايّوب از گيسوان او سؤال كرد و رحيمه قضايا را بعرض رسانيد دل او به درد آمد و گفت خدايا مرا مبتلا ساختى بفقدان فرزندانم پس صبر كردم و بيمارم نمودى صبر كردم و يك يك بلاهايش را شماره كرد كه ناگهان نداى عتاب آميزى بر آمد كه : اى ايوب بر كه منّت ميگذارى و صبر را چه كسى به تو داد ؟ عرضكرد ، خدايا تو ، خدايا تو ، و خاك بر سر خود ريخت و گريه سختى نمود كه باز ندائى بر آمد : ارْكُضْ بِرِجْلِكَ هذا مُغْتَسَلٌ بارِدٌ وَ شَرابٌ « 1 » پاى بر زمين بكوب ( چون كوبيد چشمه آبى پديد آمد ، گفتيم ) در اين آب بدن خود را شستشو كن و از آن بياشام ، بدن خود را شست و از آب خارج شد در حالى كه بدنش كاملا سالم بود ، و از آسمان همانند سيل ملخ طلا بر او باريد ، و چنان شد كه مانند اول ثروتمند گرديد و زنانى را تزويج كرد و فرزندانى از او بوجود آمد چنان كه خداى تعالى در وصفش ميفرمايد : وَ وَهَبْنا لَهُ أَهْلَهُ وَ مِثْلَهُمْ مَعَهُمْ رَحْمَةً مِنَّا وَ ذِكْرى لِأُولِي الْأَلْبابِ « 2 » و ما اهل و فرزندانى كه از او مردند و به قدر آنها و هم علاوه به او عطا كرديم تا در حق او لطف و رحمتى كرده باشيم و صاحبان عقل ( نتيجه صبر در بلا را ) متذكر شوند . و فرمود : حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و آله صبر نصف ايمان است و يقين تمامى ايمانست ، و هر كه بر مصيبتى صبر كند خداوند سيصد درجه از براى او مينويسد كه از هر درجهء تا درجه ديگر به قدر ميان زمين تا منتهاى عرش باشد . و هر كه صبر كند بر طاعت و عبادت خداى تعالى ششصد درجه از

--> ( 1 ) . 42 - ص ( 2 ) . 43 - ص