مرويست كه وحى فرمود خداوند به حضرت داود عليه السّلام كه : اى داود اخلاق خود را مانند اخلاق من كن ، همانا يكى از اخلاق من صبر است و اجر صابر همين بس كه اگر در حال صبر بميرد شهيد مرده ( كه ثواب شهيد دارد ) ، و اگر زنده بماند زندگى با عزتى خواهد داشت و صبر كردن بر آنچه كه هواى نفس ميطلبد فتح و ظفر است بر او ، و صبر كردن بر محنتها ظفر يافتن است بر گشايش كارها و راحتى بعد از آن . و خداوند حضرت ايّوب را بداشتن صفت صبر مدح فرموده چنان كه ميفرمايد : إِنَّا وَجَدْناهُ صابِراً نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ « 1 » ما ايوب را بندهء صابرى يافتيم همانا نيكو بنده‌اى بود كه هميشه رجوع و توجهش بدرگاه ما بود . و مرويست كه زمانى كه بيماريش شدت يافت زنش « 2 » گفت اى ايّوب دعاى پيغمبران مستجاب است اگر دعا كنى شفا خواهى يافت ، فرمود : اى زن خداى تعالى هفتاد سال ما را متنعم بنعمت خود ساخت لذا بايد مدت هفتاد سال بر بلاهايش صبر كنيم . و مرويست كه روزى رحيمه آمد بنزد حضرت ايّوب در حالى كه

--> ( 1 ) . 44 - ص ( 2 ) . رحيمه دختر ابراهيم بن يوسف صديق ( ع ) از زنان مجلله روزگار و در عفت و عصمت و حيا و مودت و صبر در بلا كم نظير بوده و از عفت نفسى كه داشت خود را نگاه داشت از التفات به غير شوهرش و اداء حق نعمت او را كرد و مدت 17 سال پرستارى او نمود و چون بلا از هر جهت بر ايوب سخت شد و رحيمه صبر كرد ، شيطان براى القاى شبهه بنزد او آمد و گفت مگر شما از آل يعقوب نيستيد ؟ گفت چرا شيطان گفت پس اين بلا و مشقت چيست كه به آن مبتلا هستيد ؟ گفت خدا بما چنين كرده كه ما را ثواب و اجر و مقام دهد .