امام محمّد باقر عليه السّلام « 1 » به من فرمود : شنيده‌ام سخت به فقر وفاقه و قرض مبتلاشده‌اى ، بچه كسى اميدوارى كه رفع گرفتاريت نمايد ؟ گفتم حسن بن زيد ! فرمود : پس حاجت تو روا نخواهد شد زيرا ( او مخلوقست و ) بايد توجه به آن كسى پيدا كنى و اميد از او داشته باشى كه أقدر الاقدرين و أكرم الاكرمين باشد و آن خداوند است . همانا شنيدم از عموى بزرگوارم حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام كه ميفرمود : خداى تعالى وحى فرمود بيكى از پيغمبران خود كه : بعزت و جلالت و عظمت خودم قسم قطع ميكنم اميد هر اميدوار به غير خودم را و او را لباس خوارى و مذلت ميپوشانم و از عطا و فضل و بخشش و درگاه خودم دور ميكنم ، آيا چشم به غير من دارد بندهء من در رفع شدائد ؟ ! و حال آنكه ( دفع و رفع ) همهء شدائد و سختيها در دست ( قدرت ) من است ، و آيا اميد به غير من دارد و درب خانه غير مرا ميكوبد ؟ ! و حال آنكه كليد همهء درب‌ها در كف اختيار منست ، همه درب‌ها بسته است بجز درب رحمت من كه هميشه گشوده است از براى هر كه مرا بخواند ، پس كيست كه در بلا اميد به من داشته باشد و من او را ببلا واگذارم ! آيا نمىبيند كه من پيش از سؤال كردن عطا ميكنم . پس اگر همهء اهل آسمانها و زمين اميدوار به من باشند و بهر يك از آنها آنقدر كه اميدوارند بدهم به قدر بال مگسى از مملكت من كم نميشود پس بدا به حال كسى كه از من اعراض كند و رو بگرداند و از غير من رفع حوائج و شدائد خود را بخواهد !

--> ( 1 ) . محمد بن عبد اللَّه بن الباقر « ع » مردى با تقوى و پرهيزكارى بوده و در هدايت مردم ساعى و كوشا بوده .