گفت چون ديدم آن كسى كه كفيل امور است مورد اعتماد و وثوقست ( و زندگى مرا به خوبى تأمين مينمايد ) . و مرويست كه خداى تعالى فرموده : هر كس به من اعتماد و توكل كند و روگردان از مخلوق من باشد ضامن روزيش ميگردانم آسمان ( را بباريدن باران ) و زمين را ( برويانيدن ما يحتاج او ) و اگر مرا خواند اجابتش ميكنم ، و اگر چيزى طلب كرد به او عطا مينمايم ، و اگر طلب كفايت امور كرد كفايتش خواهم كرد ، و هر كه اعتماد و توكل بمخلوق كرد اسباب روزيش را از آسمان و زمين قطع ميكنم و اگر مرا خواند اجابتش نكنم ، و اگر چيزى سؤال كرد به او ندهم ، و اگر درخواست كفايت امور كرد كفايتش ننمايم . و منقولست از محمّد بن عجلان كه گفت فقر و فاقهء سختى به من روى آورد و مقروض شدم كه طلبكار فشار مىآورد و بشدت درخواست طلب خود ميكرد ، و دوستى نداشتم كه چارهء امر مرا بنمايد ، ناچار تصميم گرفتم بنزد حسن بن زيد « 1 » كه والى مدينه بود و با او آشنائى داشتم بروم ، چون روانه شدم در بين راه برخورد كردم بمحمد بن عبد اللَّه بن

--> ( 1 ) . حسن بن زيد بن الحسن بن على بن ابى طالب « ع » ، پنج سال والى مدينه بوده از طرف منصور دوانيقى ، و اول كسى است از علويين كه بسنت بنى عباس لباس سياه پوشيد و مردى با سخاوت بوده ، و ليكن منصور بر او غضب كرد و او را عزل نمود و اموالش را گرفت و در بغداد او را حبس كرد و چون مهدى خليفه شد او را بيرون آورد و اموال او را به او بر گردانيد و در سن 80 سالگى در حاجر كه نام موضعى است بين مدينه و مكه وفات كرد و جد اعلاى حضرت عبد العظيم است .