اقرار مىكند بدون آنكه نيازى بگواه باشد چيزى را كه به او سپرده‌اند و بايد نگهدارد تباه نميسازد كسى را بنام زشت نخواند و بر هيچ كس ستم روا نمىدارد به ديگران رشگ نمىبرد و آزارش بهمسايگانش نميرسد كسى را بگرفتاريهايش شماتت و سرزنش نميكند براى بجا آوردن نمازهاى خود شتاب دارد و اداكننده سپرده‌ها است كه به او سپرده‌اند بناشايست‌ها نمىگرود و مردم را به كارهاى نيك و دورى از كارهاى زشت دستور مىدهد با نادانى دست بكارى نميزند و از راه راست گامى فراتر نمىنهد اگر خموش باشد در خاموشى اندوهگين نيست و اگر گويا شود جز راست نگويد بلند نخندد به آنچه برايش ميرسد قانع است در خشم افسار خويش را بنفس سركش نسپارد و هوى نفس بر او چيره نشود بخل او را بنده خود نسازد و در آنچه مال او نيست چشم ندوزد با مردم همنشينى مىكند براى آنكه بدانش خود بيفزايد يا به ديگرى بياموزاند و چون خاموش شود براى آنست كه راه آشتى پويد پرسش او براى فهميدن است نه مشاجره خاموشى او براى ايجاد شگفتى در ديگران نسبت بخويش نيست كه ( او را بزرگ و صاحب ظرفيت بپندارند ) سخنرانى او براى خود فروشى بر ديگرى نيست اگر بر او ستم كنند بردبار باشد تا خداوند انتقام او را بازستاند نفس او از او در رنج و مردم از نفس او در راحتند نفس خويش را