عربى را گرته‌بردارى كرده و همان را در فارسى آورده ، به گونه‌اى كه ترجمه ، تنها با مراجعهء به متن عربى قابل فهم است . از اين رو ، خود وى پس از ترجمه متن ، و به ناگزير ، با عنوان : « حاصل اين‌كه » اقدام به نتيجه‌گيرى نموده تا ابهام نوشته را بر طرف سازد . 6 . مترجم ، متن عربى بيشتر آيات را در ترجمه آورده و آنها را بر همان روش ترجمهء احاديث ، ترجمه كرده و گاهى هم براى آنها تفسير نوشته ، و گاهى چندين قول تفسيرى را ذكر كرده ، و يا از تفاسير ديگر نقل قول كرده ، و گاهى هم براى پرهيز از تكرار ، ترجمهء آنها را به گذشته و يا آينده حواله داده است . گاهى هم تنها به ترجمه بسنده كرده ، و گاهى تمامى بخشى از يك آيه‌اى را كه در روايتى مورد استشهاد بوده ، براى تكميل مطالب آيه ، با قيد « بقيهء آيه » آورده و آن را ترجمه كرده است . 7 . نسخهء الكافى كه در اختيار مترجم بوده ، برخى از آيات ذكر شده در روايات آن ، با آيات موجود در قرآن ، متفاوت بوده ، و از اين رو ، گاهى وى به آن تصريح مىكند ، و گاهى به دليل متفاوت بودن آيهء ذكر شده در روايت با قرآن ، پس از ذكر آيهء روايت ، آن را از قرآن نقل ، و به ترجمهء آن مبادرت كرده ، و گاهى از آوردن آيات در ترجمه به دليل تفاوت داشتن با قرآن ، خوددارى كرده است . براى نمونه در روايت 527 كه بصراحت گفته است : و تا از اينجا ترجمهء آياتى است كه حضرت عليه السلام آنها را ذكر فرموده به طريق اقتباس و تضمين در كلام خويش ، و چون فى الجمله تصرّفى در آيات شده بود ، كه با ذكر آن ، موهم اين بود كه آيه چنين باشد ، و بدون آن درست نبود ، لهذا حقير به ترجمهء آن اكتفا نمود . 8 . نكتهء قابل توجه در اين ترجمه ، اين است كه در تعدادى از روايات الكافى ، متن گفتار معصوم با آيه‌اى از قرآن ، به صورت اقتباسى ، تأويلى و يا تفسيرى آورده شده ، و از اين رو با متن قرآن تفاوت دارد . در چنين موارد ، مترجم به صراحت در ترجمه ، از اين كه كلام ، اقتباس از آيهء قرآن و يا خطاى راوى است ، و يا تصريح به اين كه فلان فراز ذكر شده ، در قرآن نيست ، متن آيه را ذكر و به ترجمهء آن اقدام كرده است . و در چندين جا هم مترجم ، به رغم حساسيتش بر موضوع و تصريح به ناسازگارى آيه