( 1 ) و إمام صادق عليه السّلام فرمود : و چه بسا ! برخى از شيعيان ما ، در آغاز كار ، [ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ] را ( فراموش كند و ) واگذارد ! نتيجة ؛ خدا بگرفتارى و بلا ، دچارش كند « 1 » براى اينكه ؛ آگاه و بيدارش سازد ! تا شكر و ثناى او بجاى آورد . و در آن گرفتارى و بلا ، لكّهء ننگ و تقصير و كوتاهى او را - بهنگام ترك [ بسم اللَّه ] - از او ، بزدايد ! . ( همچون ؛ داستان زير : ) هر آينه ؛ عبد اللَّه بن يحيى ، بحضور أمير المؤمنين عليه السّلام وارد شد . و در مقابلش صندلى بود ، أمير المؤمنين عليه السّلام به او دستور نشستن داد ، و او هم ، روى آن نشست . ( ناگهان ) ؛ صندلى ، كج شد ! و با سرش ( به زمين ) فرود آمد ! و ( سرش شكست ) و استخوان سرش اندكى نمايان شد ! و خون ، جارى گشت ! . أمير المؤمنين عليه السّلام ، دستور آب داد . آوردند و خون را از او شست . آنگاه فرمود : نزديك من بيا . نزدش آمد . دست خويش بر آن ( زخمى ) كه ؛ استخوانش نمايان بود ، گذاشت . از درد آن ، بيتاب شد ! . و بر آن ، دست ماليد و آب دهان انداخت . بمجرّد اين كار ، زخمش خوب شد ! آنچنان كه گوئى - أصلا ! - جراحتى به او نرسيده است . أمير المؤمنين عليه السّلام فرمود : اى عبد اللَّه ! حمد و ستايش ! براى خداوندى است كه ؛ پاك كردن گناه شيعيان ما را - در دنيا - به رنج و محنتشان قرار داده است ! تا فرمانبرى و طاعت آنان را ، برايشان ، بىآلايش و سالم گرداند ! و مستحقّ أجر و ثواب آن گردند . عبد اللَّه بن يحيى گفت : يا أمير المؤمنين ! آيا براستى ؛ ما بگناهانمان مجازات نميشويم ، جز در دنيا ؟ ! فرمود : آرى ! ( همين طور است ) . آيا ؛ نشنيدى كه رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله فرمود : « دنيا ، زندان مؤمن است ! و بهشت كافر ! »

--> ( 1 ) در نسخه‌اى چنين است : « دچارش نمود »