اى پيامبر ! به راستى ما تو را شاهد [ بر امت ] و مژده‌رسان و بيم‌دهنده فرستاديم . * و تو را دعوت كنندهء به سوى خدا به فرمان او و چراغى فروزان [ براى هدايت جهانيان ] قرار داديم . او نور بود ، همان حقيقتى كه همهء شؤون وجودى نفس نفيس خود ، روشن و آشكار و به غير خودش نور دهنده و روشنى بخش بود . او نسبت به همهء حقايق وجودش و ارتباط وجودش با ظاهر و باطن هستى در كمال آگاهى و معرفت بود و به شدّت مشتاق بود كه ديگران را نيز هم چون خود به حقايق وجودشان و ارتباط وجودشان با ظاهر و باطن هستى آگاه كند ؛ اين همان هويّت و معناى نور است كه در كلام حكماى بزرگ الهى نيز آمده است كه : النُّورُ كيفيَّةٌ ظاهرةٌ بِنَفسِها ، مُظهِرةٌ لِغَيرِها « 1 » . نور كيفيتى است كه به ذات خود ظاهر است و غير خود را ظاهر مىكند . خداى مهربان ، خورشيد وجود محمّد صلى الله عليه و آله را - بر اساس روايات زيادى كه در كتاب‌هاى معتبر حديث آمده - پيش از همهء موجودات آفريد و سپس ديگر حقايق نورى و عقلى و روحانى و معنوى و مادى را از شعاع نور او پديد آورد و نقاب ظلمت را از بركت نور او از چهرهء همهء موجودات كنار زد و در حقيقت او را بين خود و همهء موجودات واسطهء تحقق قرار داد . او از وجود مبارك خودش بر پايهء آيهء 46 سورهء احزاب « 2 » در روايتى تعبير

--> ( 1 ) - مجمع البحرين : 3 / 504 . ( 2 ) - « وَ داعِياً إِلَى اللَّهِ بِإِذْنِهِ وَ سِراجاً مُنِيراً » .