به خورشيد فرموده است : أنَا الشَّمسُ . . . « 1 » چه تشبيه شگفتى ! من خورشيدم . خورشيد در جهان طبيعت ، مصدر و منشأ منظومهء شمسى است ؛ سيّاره‌هاى اين منظومه وجودشان از وجود خورشيد است . روزگارى گذشت كه مريخ و زمين و زهره و زحل و عطارد و مشترى و نپتون و پلوتون هريك جزئى از وجود خورشيد بودند . هنگامى كه ارادهء حق بر آفريدن منظومه به شكل كنونى تعلق گرفت انفجارى عظيم در خورشيد رخ داد و با يك سلسله فعل و انفعالات ، اجزايى كه از آن جدا شدند هر يك در فاصله‌اى معين و در مدارى ويژه قرار گرفتند و هم اكنون همهء آنها مجذوب جاذبهء خورشيد و روشن به نور او و در حوزهء تربيتش قرار دارند . نور پيامبر صلى الله عليه و آله پيش از همه آفريده مىشود و به ارادهء حق همهء حقايق از آن سرچشمهء نورى ، نشأت مىگيرند و بر صفحهء هستى از بركت نور محمّدى رخ نشان مىدهند . چنان كه ديگر سيّاره‌هاى منظومهء شمسى همان وجود خورشيدند ، ولى در لباسى ديگر و به قول فلاسفه : تعيّنى تنزّل يافته است ؛ موجودات مُلكى و ملكوتى و غيبى و شهودى هم به ارادهء حق ، تعيّنى تنزل يافتهء از خورشيد وجود پيامبرند و قمرها و ستارگان نشأت گرفته از وجود مبارك او هستند چنان كه در روايتى از قول آن حضرت به اين معنا اشاره شده است كه : أنَا الشَّمسُ ، وَعَلِىٌ القَمَرُ ، وَفَاطِمَةُ الزُّهْرَةُ ، وَالحَسَنُ وَالحُسَيْنُ

--> ( 1 ) - معانى الأخبار : 114 ، باب مضى الشمس ، حديث 2 ؛ بحار الأنوار : 24 / 74 ، باب 30 ، حديث 9 .