است كه در مراحل عالى و مراتب رفيع ، علمِ حضرت حق عين عمل و قدرت است و قدرت و عمل بارى تعالى نيز عين علم است گرچه از لحاظ لفظى و مفهومى از يكديگر جدا مىباشند . عصمت علمى و عملى اهل بيت عليهم السلام از مطالبى كه عنوان شد به اين حقيقت توجه مىكنيم كه ملكهء عصمت ، عملى و يا علمى محض نيست چون پيامبران و امامان كه شخصيت و هويتى در طول حق دارند هم در علم و هم در عمل معصوم‌اند و به اين خاطر علم و عمل آنان تا قيامت بر همگان در هر رتبه و مقامى كه باشند حجّت است و لازمهء حجّت بودنشان اين است كه بايد در هر دو جهت معصوم باشند تا مرجع و معيار حقيقت و ميزان تشخيص حق از باطل قرار گيرند . آرى ، آنان با عصمت علمى و عملى خويش مىتوانند حجّت كامل باشند و تنها درخور آنان است كه حق را آن چنان كه هست بيان كنند و بشناسانند و نيز با عمل به آن ، مردم را به سوى آن دعوت كنند و جذب نمايند . محمّد بن على بن بابويه در كتاب با ارزش ذخيرة العباد به سند خود از ابن عمير روايت مىكند كه در طول مجالستم با هشام بن حكم نيكوتر از چهار كلام از او نديدم و آن هنگامى بود كه از او پرسيدم : آيا امام داراى مقام عصمت است ؟ گفت : آرى ، گفتم : بر پايهء كدام دليل ؟ گفت : همهء گناهان ريشه در چهار گناه دارد : 1 - حرص 2 - حسد 3 - غضب 4 - شهوت . نفس قدسى امام چگونه بر دنيا حرص ورزد در حالى كه همهء دنيا تحت فرمان اوست ؟ آن مقام مقدسى كه بتواند سنگ ريزه را جواهر كند ، چگونه بر متاع دنيا حرص ورزد ؟ !