اهل بيت و مقام فنا اهل بيت عليهم السلام به گاه بندگى و عبادت به جاى آنكه غرق اوهام و خيالات روزمرّه خود باشند ، فرو رفته در حق و محو او بودند و اين شيوهء موقّت ايشان نبوده است بلكه همواره در باب بندگى خدا اين گونه بوده‌اند و در انجام هر نوع عبادت حتى مستحبات بسى پر تلاش بودند و سخت كوشش مىكردند و تلاش مىنمودند ! اميرالمؤمنين عليه السلام در روايتى آمده است كه : در جنگ احد تيرى به پاى اميرالمؤمنين عليه السلام - كه در آن هنگام بيش از بيست و سه سال از عمر شريفش سپرى نشده بود - اصابت كرده ، گوشت و پوست و عصب و استخوان را به هم دوخته بود . دردش چنان جانكاه بود كه هرگاه جرّاح جبهه مىآمد تا تير از پايش بيرون كند اجازه نمىداد . جرّاح ، شكايت نزد پيامبر صلى الله عليه و آله برد ، حضرت فرمود : مهلت ده تا وقت نماز فرا رسد ، چون على به نماز ايستاد آن هنگام پايش را جرّاحى كن كه او در نماز جز به خدا به هيچ چيز التفات ندارد و سر ا پا محو جمال محبوب است « 1 » .

--> ( 1 ) - محجة البيضاء : 1 / 397 .