چون وقت آيد وضوى ظاهر و باطن انجام دهم ، وضوى ظاهر با آب و باطن با توبه . آن گاه به مسجد آيم و از درون مسجد با كمال بصيرت مسجدالحرام را مشاهده كنم آن گاه مقام ابراهيم آن مقام معنوى و ملكوتى در ميان دو ابرو نهم . بهشت را بر راست و دوزخ را بر چپ و صراط زير قدم و ملك الموت پشت سر بينم آن وقت دل به خداى سپارم و تكبير گويم ! اخلاص در روايات روايات مهمى در كتاب « الكافى » و « بحار الأنوار » در باب اخلاص نقل شده كه به گوشه‌اى از آن روايات توجه كنيد : عَنْ ابِى الْحَسَنِ الِّرضا عليه السلام : انَّ اميرَالْمُؤْمِنينَ صَلَواتُ اللّهِ عَلَيْهِ كانَ يَقُولُ : طُوبى لِمَنْ اخْلَصَ لِلّهِ الْعِبادَةَ وَالدُّعاءَ ، وَلَمْ يَشْغَلْ قَلْبَهُ بِما تَرى عَيْناهُ ، وَلَمْ يَنْسَ ذِكْرَ اللّهِ بِما تَسْمَعُ اذُناهُ ، وَلَمْ يَحْزُنْ صَدْرَهُ بِما اعْطِىَ غَيْرُهُ « 1 » . حضرت ابوالحسن الرضا عليه السلام از اميرالمؤمنين عليه السلام روايت مىكند : بهشت از آن كسانى است كه عبادت و دعايشان محض رضاى خداست و در اين زمينه به احدى نظر ندارند ، آنان كه ديده‌هاى چشمشان ، قلب نورانى و پاكشان را از حق نمىگرداند و زخارف و مشتهيات و ملك و مملكت دنيا ذرّه‌اى در دلشان اثر نمىگذارد و آواز و صداى غيرحق و ذكر لذات دنيا و شهوات و شبهات كه به گوششان مىخورد ، زبان و قلبشان از ياد حق باز نمىماند و آنچه از مال و عيش و خوشى به ديگران عنايت مىگردد نسبت به آن حساسيّت نداشته و دچار آه و حسرت و حزن و اندوه نمىگردند .

--> ( 1 ) - الكافى : 2 / 16 ، باب الإخلاص ، حديث 3 ؛ وسائل الشيعة : 1 / 59 ، باب 8 ، حديث 125 .