[ وَكَذلِكَ لا مَعْصِيَةَ اشْغَلُ عَلَى الْعَبْدِ وَاسْرَعُ عُقوبَةً عِنْدَ اللّهِ وَاشَدُّها مَلامَةً وَاعْجَلُها سَأْمَةً عِنْدَ الْخَلْقِ مِنْهُ . وَاللِّسانُ تَرْجُمانُ الضَّميرِ وَصاحِبُ خَبَرِ الْقَلْبِ وَبِهِ يَنْكَشِفُ ما فى سِرِّ الْباطِنِ وَعَلَيْهِ يُحاسَبُ الْخَلْقُ يَوْمَ الْقِيامَةِ ] آفات زبان هيچ معصيتى از نظر سرگرم كنندگى و سرعت در ايجاد عقوبت در پيشگاه حق و شدّت ساختن ملامت و دلگير كننده‌تر در بين مردم همانند سخن نيست . سخن مترجم درون و مخبر قلب و آشكار كنندهء سرّ است و در قيامت صاحب سخن از طرف حضرت حق به محاسبهء دقيق كشيده خواهد شد . راستى ، هركس بايد از دست زبانش به فرياد آيد و به پيشگاه حضرت ربوبى از شرّ اين عضو خطرناك بنالد . غزالى و فيض بزرگوار در « احياء العلوم » و « محجة البيضاء » براى زبان نزديك به بيست گناه و آفت شمرده‌اند كه هركدامش براى هلاكت و نابودى انسان و خراب كردن بناى سعادت آدمى كافى است و اين گناهان بر زبان سخت و دشوار نيست و براى هر كسى به راحت‌ترين وجهى ، آلوده شدن به هريك از اين گناهان بزرگ آسان است . 1 - سخن بىفايده و بىمعنى .