واقعيت قرار داده شده كه آن ميزان و ترازو ، تكيه‌گاه واقعى تحقق شىء و دوام و بقاى آن و آشكار كنندهء آثار اوست و آن ميزان و ترازو بهترين آيينه براى نشان دادن حق و باطل و بجا و بى جا بودن شيئى است . براى سخن كه كار دايم و روزمرهء مردم روى زمين و همهء انسان‌هاست نيز ترازو و ميزان قرار داده شده ، تا همهء مردم قبل از اظهار كلام ، با توجه كامل كلام و سخن خود را بسنجند ، اگر كلامشان حق و سخنشان براى فرد و جامعه مفيد بود اظهار نمايند . اما اگر ميزان نشان داد كه ظهور اين كلام علّت ريختن خون ، يا از بين رفتن مال محترم ، يا به باد دهندهء آبرو ، يا برهم زنندهء وحدت ، يا مانع كار خير ، يا وسيلهء دو بهم زنى و يا ايجاد كنندهء مشكل براى مردم است ، از اظهار آن بپرهيزند و در جانب اين كلام بسيار خطرناك كه سنگينى گناهش ، گاهى از كوه‌ها بيشتر است به وجود مقدس حضرت حق پناه ببرند . امام صادق عليه السلام مىفرمايند : كلامت را در ترازوى عقل بسنج . اگر براى خدا و در راه خدا بود بگو ورنه سكوت به خير توست ، براى اعضا و جوارح هيچ عبادتى سبك‌تر و كم‌خرج‌تر و با منزلت‌تر و پر ارزش‌تر از كلام در راه رضاى خدا و پخش مسائل الهى و يادآورى نعمت‌هاى حق در بين بندگان نيست . نمىبينى خداوند مهربان بين خود و پيامبرانش و بين پيامبران و امت‌هايشان ، چيزى را كه وسيلهء آشكار كردن مكنونات و مخزونات وحى جز كلام قرار نداده و به همين مسئله ثابت مىشود كه سخن ، بهترين وسيلهء و لطيف‌ترين عبادت اوست . با اين معنى بايد به ارزش عبادى سخن توجه فوق‌العاده شود و اين سرمايهء عظيم الهى را ساده و آسان معامله نكرد كه اين نعمت اگر بجا خرج شود ، نتيجه‌اش رضاى خدا و بهشت الهى است و اگر بى جا و به غلط مصرف گردد حاصلش سخط