اينان به خاطر صفت ناپسند غرور ، دچار قبول رأى تنهاى خود شده گرچه غلط باشد و به آن رأى به عنوان يك كشف علمى و عقلى نگريسته خوشحال و خندان مىشوند و به رأى ديگران گرچه حق باشد نظر نمىكنند . اين تيره‌بختان بر آراى خود اصرار ورزيده و حاضر نيستند نصيحت ناصح و وعظ واعظ را شنيده و خود را از مهلكهء غرور و اصرار بر خطا نجات دهند ، از اين بدتر به ديگران به عنوان كم سواد و جاهل نگريسته و حاضر نيستند ديدهء حقارت بين خود را بربندند ، بر خطايشان اصرار مىورزند و بر گناه نفسشان پافشارى دارند و در زندان غرور و عجب و خودرأيى اسيرند ! ! اينان اگر نفس خود را متّهم به ضعف و كوچكى و آلودگى و ناپاكى كنند و بر آراى خويش اعتماد ننمايند ، به دنبال نور ايمان رفته و از علماى دين كمك بگيرند و بر درس و بحث و طلب علم مواظبت نمايند و دائم در حال پرسش از اهل بصيرت باشند ، به حق و اصل شده و از عجب و غرور و خودرأيى نجات پيدا مىكنند . اگر كسى به عين معرفت به خود و به دنيا و به زن و فرزند و به مال و خدم و حشم و به يار و ياور ، نظر كند در هيچ زمينه‌اى دچار غرور نمىگردد و به عجب و خودنمايى آلوده نمىشود . در هر صورت هم چون عباد شايستهء حق و بيداران راه به چيزى از جمال حسب و نسب و مال و فرزند و زن و عشيره و قدرت و علم و قوت و صحّت و ياور و يار و هر چه در ارتباط با دنياست مغرور نشويد كه تمام اين امور بر فرض ماندن تا لب گور مىماند ، سپس از تو جدا شده و تنها تو مىمانى و اعمالت و صراط و ميزانت و حساب و كتابت و بهشت و جهنمت ، چنانچه با هر چه داشتى به حق معامله كرده باشى اهل بهشت ، ورنه به عذاب ابد حق دچار خواهى شد و در عذاب حسرت و اندوه سودى به تو نخواهد داد .