باب فضل دوست به دست آورده ، پس از بر طرف كردن نياز و احتياج خود و عيالاتش آن را با دوست از طريق خمس ، انفاق ، صدقه ، فى سبيل اللّه ، زكات ، معامله كند . آرى ، كسى كه با فضل خدا دارا شد محال است بخل بورزد ، بخل نتيجهء حرص و دنياپرستى است . عزيزان ! خداوند مهربان ، مولاى كريم و رحيم ، پروردگار رحمان ، براى هر موجود زنده‌اى تا آخرين دقيقهء حياتش ، روزى لازم را مقرّر داشته كه آن روزى را موجود زنده بايد به وسيلهء كار و كوشش و زحمت و سعى به دست آورد . و به عبارت ديگر به فرمودهء قرآن مجيد : واسطهء به دست آوردن روزى حتم را كار شرعى و سعى صحيح قرار دهيد ، چون روزى امرى حتمى و مسأله‌اى مسلّم و حقيقتى غير قابل انكار است و عامل جلب آن هم كار و كوشش مىباشد ، چه نيازى به زايد بر روزى است كه براى به دست آوردنش عاملى ، جز حرصِ لعنتى نيست و نتيجه و ثمرش ، بخل و پايمال كردن حقوق ضعيفان است . اگر حرص حريصان و به دنبال آن بخل بخيلان معالجه شود ، جامعه از بسيارى از شرور و مفاسد و مهالك و رنج‌ها و مشقّت‌ها آزاد مىشود و حقّ كسى از دستش نرفته و بلكه حقوق از دست رفتهء مظلومان به راحتى به آنان باز خواهد گشت . با اين مقدمات بايد گفت : حريص آدم بيچاره‌اى است ؛ زيرا از طرفى گرفتار همّ و غم زياد و از جهتى دچار نقشه‌هاى شيطانى و مكرها و حيله‌ها و از نظرى اسير مشقات و زحمات بىاندازه و در مرحله‌اى دچار بخل و امساك و در قسمتى گرفتار ظلم و تجاوز و فساد و افساد است و عاقبت هم تمام محصولات حرص خويش را بايد در همين دنيا بگذارد و در حال تماشاى گذاشته‌ها با حسرتى غير قابل وصف ، با دو قطعه پارچهء كفنى به سوى گورى تنگ و تاريك حركت كرده و دچار محاكمات