سخت الهى شود و در مقام پاسخ ، نسبت به آن همه بدبختىها كه براى خود و ديگران فراهم كرده ، برآيد ! ! بنابراين چيزى كه مورد نياز است و از طريق كار مشروع به انسان مىرسد ، بايد به همان قناعت كرد و از حرص زدن بر مازاد آن كه براى به دست آوردنش سعى غير شرعى لازم است پرهيز كرد كه ، قناعت به دادهء حق از طريق كسب شرعى عين عقل و درايت و حرص بر مازاد از روزى مقرر شده ، عين جهل و حماقت است . راستى ، كسى كه دچار حرص نيست ، در حقيقت منوّر به قوّهء دفع هر برنامهء غير الهى است ، اگر تمام دنيا با زر و زيورش و زينت خيره كننده‌اش به او روى آرد ، حتى براى تماشاى آن حاضر نيست دو پلك از روى هم بردارد ، چه رسد به اين كه دست دراز كند و آنچه در شأنش نيست از آن بردارد . ايمان و عشق به حق ، بصيرت و آگاهى و نورانيّت قلب و روح ، به هيچ وجه به انسان ، اجازهء خروج از حدود الهى و مرزهاى معنوى را نمىدهد . عاشق فقط و فقط نگران معشوق است و بس و تمام سعى و كوششش بر اين است كه هر چه تا روز زنده بودن در دنيا لازم دارد از دست معشوق بگيرد و بس . انسان و حرص اگر با دقت عقلى و بصيرت قلبى و نور جان كه شعله‌اى از نور خداست به مسئلهء حرص بنگريم ، به اين حقيقت واقف مىشويم كه حرص در اصل يك مايهء فطرى و يك سرمايهء الهى در وجود تمام انسان‌ها است و اين صفت در كارگاه هستى بشر ، از عنايات خاصهء حضرت ربّ العزّه و از الطاف پروردگار بزرگ عالم است . اگر وجود انسان خالى از حرص بود ، بدون ترديد دنبال هيچ برنامه‌اى نمىرفت و براى جلب هيچ خيرى و دفع هيچ شرى قدم بر نمىداشت ! !