رضايت به دادهء حق ، هميشه باعث تجاوز از حدود و فرو رفتن در بسيارى از گناهان شده ، اگر انسان از دريچهء ايمان و اطمينان و يقين و معرفت به تمام زواياى اين جهان بنگرد ، به اين نتيجه مىرسد كه هر چيزى در اين عالم به جاى مخصوص خود قرار گرفته و اين در و آن در زدن ، براى به دست آوردن آنچه لازم نيست و جز بار سنگين در زندگى دنيا و عذاب سخت در آخرت ثمرى ندارد ، كارى باطل و عملى شيطانى است . حرص در امور دنيايى و در زمينه‌هاى مادى كه به حقيقت خارج از نيازهاى انسان است و تنها به درد تماشا كردن و گذاشتن و از دنيا رفتن مىخورد ، مورث شكستن حدود الهى و پايمال كردن حقوق بندگان مظلوم و ضعيف خداست . آن كس كه براى مال دنيا حرص مىزند ، در حقيقت يا ايمان به حقايق ثابته ندارد ، يا در ايمان به واقعيّات ، ناقص است و بايد توجه داشته باشد كه علت حرص ، محبت بيش از اندازه به مال دنيا و زر و زيور ظاهرى است و معلوم است ، كسى كه به خاطر شدت عشق به مال حرص بورزد ، بسيارى از آنچه كه به دست مىآورد ، شرعى و حلال نيست و تازه آنچه به دست مىآورد ، به خاطر عشق شديدش به آن ، با تمام وجود به نگهداريش مىكوشد و در اين جهت هم بدبختانه ، دچار بخل مىگردد . در حقيقت ، حريص از طرفى مادّه پرست و از طرف ديگر بخيل و در جهت حيات دنيايى و آخرتى از بدبخت‌ترين مردم است . آن كس كه براى به دست آوردن مال دنيا ، در باطن و ظاهر ، مقررات حق را رعايت مىكند و از باب فضل الهى و رحمت و عنايت دوست به ثروت مىرسد ، نبايد گفت علّت ثروتمند شدنش حرص بوده ، بلكه عامل ثروتش عنايت و لطف خدا بوده ، به همين خاطر در مقام نگاهدارى ثروت نمىماند ، سعى مىكند آنچه از