[ لَوْ حَلَفَ الْقانِعُ بِتَمَلُّكِهِ الدّارَيْنِ لَصَدَّقَهُ اللّهُ عَزَّوَجَلَّ بِذلِكَ وَلَأَبَرَّهُ لِعِظَمِ شَأْنِ مَرْتَبَةِ الْقَناعَةِ ] قناعت صفت قناعت ، يكى از بهترين و پرمنفعت‌ترين صفات براى آدمى است . قناعت ، حافظ انسان از چشم و هم چشمى است ، چشم و هم چشمى حالتى كه ، جز ايجاد لشكر غصه و غم و طمع و حسد و سبعيّت و درنده‌خويى ، چيزى براى انسان به ارمغان نمىآورد . قناعت ، محصول ايمان ، ميوهء رضا و تسليم و ثمرهء وقار و ادب قلب انسان ، نسبت به وجود مقدّس حق تعالى است . چون نور قناعت در چراغ هستى انسان تجلّى كند ، انسان تبديل به قدرتى براى حفظ حقوق ديگران و ايستادن بر چهار چوب حقوق مىشود . قناعت ، آرام‌بخش دل ، صفا بخش جان ، تزكيه كنندهء نفس و انيسى موافق و رفيقى مرافق است . انسانِ قانع ، زندگيش را در امور مالى ، در چهارچوب حلال و در امور نفسى و شهوانى ، در چهارچوب پاكى و در امور اجتماعى ، در چهارچوب حسن خلق نگاه مىدارد . قناعت در نفس انسان ، نتيجهء تقوا و پيراستگى نفس از رذائل و آراستگى جان به