[ الصَّمْتُ شِعارُ الْمُحَقِّقينَ بِحَقائِقِ ما سَبَقَ وَجَفَّ الْقَلَمُ بِهِ ] در اين روايت كه از مهم‌ترين روايات « مصباح الشريعة و مفتاح الحقيقة » است ، امام به حق ناطق حضرت صادق عليه السلام به توضيح خاموشى و فوائد و منافع آن برخاسته‌اند و از اين رهگذر پرثمرترين درس را به اهل دل و به هر كس كه خواهان سعادت دنيا و آخرت است داده‌اند . در اين روايت امام صادق عليه السلام بر اهل حال و صاحبان قلب و خرد و آنان كه خواستار سلامت در دين هستند ، اتمام حجّت نموده و پرفروغ‌ترين چراغ را ، فرا راه هر انسانى براى نجات از مهالك و خطرات قرار داده است . در اين روايت ، تا اندازه‌اى به خطرات عظيم زبان اشاره شده و حساسيّت بسيار مهم اين عضو در صحنهء حيات انسان ، بازگو شده است . در اين روايت نشان داده مىشود كه خاموشى زبان از آنچه بايد خاموش باشد ، قفلى بر تمام درهاى جهنم و كليدى براى بازكردن درهاى بهشت الهى است . در اين روايت بازگو مىشود كه انسان در كنار زبان يا در خطر عظيم و يا در نقطهء نجات و سعادت است ؛ در صورت عدم خاموشى و آزاد گذاشتن زبان بر لبهء پرتگاه و در صورت حفظ زبان ، در مرز سعادت و نجات است . بىتوجهى به زبان و اعمال آن ، علت شقاوت و مورث بدبختى و هلاكت است ، ساكت و صامت مورد عنايت و مرحمت و لطف خاص حضرت الهى است .