برويم ، يكى مىگفت : نتوان رفت كه فضيل بر سر راه است ! ! فضيل چون اين مسئله بشنيد ، فرياد زد : بشارت باد شما را كه آن دزد خطرناك و آن منبع شرّ با خدا آشتى كرد ، ديگر بيم راه نيست . پس از آشتى با حق همه روزه ، روزه گرفت و به تدريج رضايت صاحبان مال را جلب كرد و عاقبت از عارفان و عاشقان و ناصحان شد و گروهى از نفس الهى او به مدار تربيت قرار گرفتند ! ! خانمان سوز شود آتش آهى گاهى * ناله‌اى مىشكند پشت سپاهى گاهى گر مقدر بشود سلك سلاطين پويد * سالك بىخبر خفته به راهى گاهى قصهء يوسف و آن قوم چه خوش پندى بود * به عزيزى رسد افتاده به چاهى گاهى روشنى بخش از آنم كه بسوزم چون شمع * روسپيدى بود از بخت سياهى گاهى هستيم سوختى از يك نظر اى اختر عشق * آتش افروز شود برق نگاهى گاهى عجبى نيست اگر مونس يار است چو من * بنشيند بر گل هرزه گياهى گاهى دارم اميد كه با گريه دلت نرم كنم * بهر طوفان زده سنگيست پناهى گاهى « 1 »

--> ( 1 ) رهى معيرى .