جواب اين است كه بعد المعصية مىتوان كه توبه كنى ، كسى كه توبه كرد از گناه ، مثل كسى است كه گناه نكرده ، پس مأيوس از اين در خانه نبايد شد ، اگر چه هفتاد پيغمبر را سر بريده باشد ، باز توبه‌اش ممكن است ، قبول باشد . مولاى او قادر است كه خصماى او را راضى كند ، از معدن جود خودش جلت قدرته . دوم اين كه : مهما امكن ، پرهيز از مكروهات هم داشته باشد ، به مستحبات بپردازد حتى المقدور ، چيز مكروه به نظرش حقير نيايد كه بگويد : كل مكروه جايز ، بسا مىشود يك ترك مكروهى ، پيش مولا از همه چيز مقرب‌تر خواهد بود ، يا اتيان مستحب كوچكى و اين به تأمل در عرفيات ظاهر خواهد شد . سيم : ترك مباحات است در غير مقدار لزوم و ضرورت ، اگر چه شارع مقدس خيلى چيزها را مباح كرده براى اغنيا ، اما چون در باطن ميل ندارد بندهء او مشغول به غير او باشد ، از امورات دنيويه و لذا خوبست بنده هم نظراً به ميل مولى اين مزخرفات را تماماً يا بعضاً ترك نمايد ، اگر چه حرام نباشد ارتكاب به آن ها ، اقتداى بالنبيين صلى اللّه عليهم و تأسياً بالأئمة الطاهرين الطيبين صلوات اللّه عليهم أجمعين . چهارم : ترك كند ما سوى اللّه را كه در دل خود ، غير او را راه ندهد ، چطور گفت خواجه : نيست در لوح دلم جز الف قامت يار * چه كنم حرف ديگر ياد نداد استادم اگر جناب شيخ احمد بگويد : با اين ابتلاى به معاش و زن و بچه و رفيق و دوست چطور مىشود آدم ترك ما سوى اللّه بكند و در قلبش غير ياد او چيزى نباشد ، اين فرض بحسب متعارف بعيد است و شدنى نيست ؟ مىگويم : آن مقدار كه تو بايد ترك كنى ، آن هر كس است كه تو را از ياد او جل