شأنه نگهدارد ، با آن شخص بايد به مقدار واجب و ضرورت ، بيشتر محشور نباشى . و اما هر كس كه خدا را به ياد تو بيندازد ، ترك مجالست او صحيح نيست ، حضرت عيسى على نبينا وآله عليهم السلام فرمودند : معاشرت كنيد با كسانى كه رؤيت آن ها ، خدا را به ياد شما مىاندازد « 1 » . الحاصل : طالب خدا اگر صادق باشد ، بايد انس خود را ، يواش يواش ، از همه چيز ببرد و همواره در ياد او باشد ، مگر اشخاصى را كه در اين جهت مطلوب بكارش بيايد و آن هم به مقدار لازمهء آن كار ، پس با آن ها بودن منافاتى با ياد خدا بودن ندارد و محبت اين اشخاص هم از فروغ محبت الهى است ، جل شأنه . اگر شيخ احمد بگويد : اين ها حق است ، و ليكن من با اين حال نمىتوانم بجا بياورم ؛ زيرا كه شياطين انس و جن بدور ما احاطه كرده ، متصل وسوسه مىكنند ، هميشه مانع‌اند و ما هم كناره بالمره نمىتوانيم بكشيم . امر معاش اختلال پيدا مىكند ، از عهدهء خودمان برنمىآييم ، تا كار به كار كسى نداشته ، مشغول خودمان باشيم ، ما كجا و اين حرف‌ها كجا ، جواب مىگوييم : اگر امورات آنى باشد همين طور است كه مىگويى ، از اينهم بزرگ‌تر ، مثل كوه بدواً به نظر آدم مىآيد ، كوچك نيست . ليكن اشكال در اين است كه تكليف شاق نكرده‌اند ، امورات تدريجى است ، پس همين قدر كه تدريجى شد ، ديگر كار درست مىشود ، مردم به تدريج باز و شاهين و ساير مرغ‌هاى صيدى را رام كرده بدست گرفته‌اند .

--> ( 1 ) - الكافى : 1 / 39 ، باب مجالسة العلماء ، حديث 3 ؛ بحار الأنوار : 14 / 331 ، باب 21 ، حديث 71 .