دستور العملى از مرحوم بهارى رحمه الله عارف ربانى ، مرحوم حاج شيخ محمد بهارى كه افراد معمولى را به مقامات بسيار عالى رسانيد ، فرامين الهى و حكمت انبيا و ائمه عليهم السلام و پاكان را به آنان تعليم مىداد ، سپس آنان را تشويق به عمل هماهنگ كردن تمام اعمال و كردار و اخلاقشان با آن دستورها مىنمود . به يكى از شاگردان پرقيمتش كه از آن جناب دستور العملى طلب كرده بود ، چنين مىنويسد : آنچه به جناب آقا شيخ احمد لازم است كه تأمل درستى نمايد ، ببيند بنده است يا آزاد ، اگر ديد آزاد است خودش مىداند هر كارى بخواهد بكند و اگر دانست بنده است و مولا دارد ، سر خود نيست ، هر كارى بكند ولو دستى حركت دهد از وى جهت آن سؤال خواهد شد ، جواب درستى بايد بگويد ، پس بنابراين سعيش در تحصيل رضاى مولايش باشد ، اگر چه ديگران راضى بر آن كار نباشند ابداً و تحصيل رضاى مولاى حقيقى جل شأنه نيست مگر در تحصيل تقوا . غرض اصلى از خلقت حاصل نخواهد شد ، بجز اين كه معرفت و محبت ميان عبد و مولا باشد و تحصيل تقوا به چند چيز است كه چاره ندارد از آن ها : يكى : پرهيز از معاصى است ، بايد معاصى را تفصيلًا ياد بگيرد ، هر يك را در مقام خود ترك نمايد ، از جمله معاصى است ترك واجبات ، پس بايد واجبات خود را هم به مقدار وسع و ابتلاى به آن ها ، ياد گرفته عمل نمايد و اين واضح است كه با معصيت كارى اسباب محبت و معرفت موجود نخواهد شد ، اگر اسباب عداوت نباشد . اگر شيخ احمد بگويد : من نمىتوانم ترك معصيت بالمره كنم لابد واقع مىشود .